[FiC] นพจทปก #1 - ทะเลทะเล ~

posted on 15 May 2013 16:09 by water-melon
 
 
ดูเหมือนว่าจะกลับมาแค่ทุกครั้งที่จะลงฟิค...
เลิกอัพอะไรปกติ ๆ ลงบล็อกแล้วสินะเรา 5555555
 
จริง ๆ ก็ฟิคนี่แหละที่เป็นปกติที่สุดละ
 
คราวนี้กลับมาด้วยการฟินคู่ใหม่ คือจะเปลี่ยนเมนเรื่อย ๆ จนกว่าจะตายหรือยังไง? นั่นก็คือ นพจทปก นั่นเองค่า ~~
 
เราจะไม่พูดถึงรายละเอียดก็แล้วกัน ใครสนใจลองเสิร์จ #นพจทปก ในทวิตเตอร์นะคะ ^-^
 
นี่เป็นเรื่องแรกของเราสำหรับคู่นี้นะ แต่ถ้านับรวมทั้งชีวิตคงเป็นเรื่องที่ร้อยแล้วมั้ง  ดังนั้นฝากด้วยนะคะ!
 
 
 
 
 
 
แฟนฟิคเรื่องนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใด ๆ กับบุคคลจริงทั้งสิ้น ทั้งหมดเป็นเพียงจินตนาการของผู้แต่งเท่านั้น โปรดใช้วิจารณญาณ และถ้าพี่ ๆ เองมาเปิดเจอ... หนูกราบขอโทษและขอให้ปิดเถอะค่ะได้โปรด... |||Orz
 
 
 
 

“ไม่เป็นไร... ถ้าเอมไม่ว่างแล้วก็ไม่เป็นไรหรอก...”

 

 

“แชมป์... คือ...”

 

 

“ไม่เป็นไร ๆ ทำงานเถอะ เดี๋ยว... เดี๋ยวแชมป์ก็จะไปทำงานต่อเหมือนกัน...”

 

 

 

เมื่อได้ยินปลายสายพูดอย่างนั้น นักข่าวหนุ่มก็ขมวดคิ้วพลางคิดหาถ้อยคำมาตอบ เขาอ้าปากจะพูด แต่ก็กลับปิดปากไปหลายครั้ง

 

 

 

“เอม... ฟังอยู่รึเปล่า?”

 

 

“ฮะ...? ครับ เออ.....”

 

 

“เราไปทำงานต่อละนะ แค่นี้แหละ”

 

 

 

แชมป์กดวางหูโทรศัพท์ ก่อนจะทิ้งตัวนอนลงบนเตียง ใบหน้าเรียบเฉยไม่บ่งบอกอารมณ์ขณะที่มือถือคู่ใจตกลงข้างตัว เขาปิดตาลงแล้วยกมือขึ้นลูบหน้าเบา ๆ

 

 

แมวหนุ่มโคขุนพาร่างอ้วน ๆ เนื้อแน่นมานอนขดข้าง ๆ เจ้าของก่อนจะร้อง ‘มิ้ว’ เบา ๆ ราวกับจะถามว่า ‘เป็นอะไรฮะ?’

 

 

 

เรื่องของเรื่องคือ คุณนักข่าวโทรหาเขาเมื่อตอนสายของวันนี้เพื่อบอกว่าเจ้าตัวว่างพรุ่งนี้ ซึ่งติดกับวันหยุดสุดสัปดาห์ที่ติดต่อกันสามวันพอดี และอยากจะชวนเขาไปเที่ยวทะเลซักหน่อย

 

 

ตัวแชมป์เองก็อยากจะหนีงาน ไม่สิ พักผ่อนจากการทำงานซะบ้างจึงตอบตกลงไปอย่างง่ายดาย แถมยังรีบทิ้งงานไปตั้งหน้าตั้งตาหาข้อมูลท่องเที่ยว หาของ จัดกระเป๋าเตรียมพร้อม แต่พอตอนเย็นกลับมีสายเรียกเข้าจากเอมอีกครั้งพร้อมกับคำขอโทษ

 

 

“เราไปไม่ได้แล้วจริง ๆ น่ะแชมป์ จู่ ๆ ก็มีงานด่วนเข้ามาเสาร์นี้พอดีเลย...”



แน่นอน... เขาเข้าใจ... และไม่แปลกใจสักนิดที่เพื่อนสนิทของเขาคนนี้จะมีงานเข้าตลอดเวลา

 

 

 

 

แต่ความรู้สึกแบบนี้มันคืออะไรนะ....?

 

 

 

เสียงโทรศัพท์แจ้งเตือนว่าข้อความเข้าดังขึ้น แชมป์รู้ได้โดยไม่ต้องหันไปมอง...

 

 

จะเป็นใครไปได้นอกจากเอม...



เขารู้สึกไม่อยากหยิบมันขึ้นมาเปิดดูเอาซะเลย จึงเอืมมือไปกดปิดเสียงและได้แต่นอนอยู่อย่างนั้นพลางลูบหัวเกาหูเจ้าโคขุนไปเรื่อย ปล่อยให้ความคิดจมดิ่งลงไปในความมืด...

 

 

 

รู้ตัวอีกทีก็เป็นเช้าวันใหม่เสียแล้ว

 

 

 

เว็บมาสเตอร์หนุ่มตื่นขึ้นมาแบบมึน ๆ เขายืดตัวบิดขี้เกียจสองสามทีก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาเสียบสายชาร์ตแล้วค่อยเดินเข้าห้องน้ำไปจัดการธุระส่วนตัว ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ร่างขาวพันผ้าขนหนูก็เดินออกมาจากห้องน้ำ

 

 

บางทีเวลาเราอาบน้ำ... สมองจะแล่นกว่าปกติ

 

 

เพราะตอนแรกเขาลืมไปแล้วว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น จนกระทั่งน้ำเย็น ๆ จากฝักบัวสาดลงบนหน้านั่นแหละ...

 

 

แชมป์หาชุดสบาย ๆ มาใส่ ก่อนจะรวบรวมของที่เตรียมไว้เมื่อวานไปขึ้นรถ ซึ่งสัมภาระเหล่านั้นก็คือ... เป้หนึ่งใบ กระเป๋าตังค์ แล้วก็โทรศัพท์มือถือ เขาเตรียมน้ำและอาหารเม็ดทิ้งไว้ให้โคขุนพอที่จะอยู่ได้สองสามวันแล้วเดินไปลูบหัวที่ปกคลุมด้วยขนสีส้มของแมวหนุ่มเบา ๆ

 

 

“เฝ้าบ้านให้หน่อยนะ”

 

 

มือหนาสตาร์ทรถ มุ่งตรงไปยังจังหวัดที่เขาวางแผนไว้ตั้งแต่เมื่อวานว่าจะไป ..

 

 

...จะผิดแผนก็เพียงแต่ เขาไม่คิดว่าจะต้องออกเดินทางคนเดียว

 


 

รถร่วมชะตากรรมจอดพักบนถนนมอเตอร์เวย์ แชมป์รีบล็อกรถแล้วเดินหลบแดดเข้าไปอยู่ในสตาบัค เพียงเปิดประตู กลิ่นกาแฟหอม ๆ และแอร์เย็นฉ่ำก็ชวนให้ก้าวเข้าไปอย่างไม่มีทางปฏิเสธ

 

 

เขาสั่งกาแฟกับของว่าง จะเรียกว่าเป็นอาหารเช้าก็คงได้ถึงตอนนี้จะสิบโมงกว่าแล้วก็ตาม กลิ่นและรสนุ่มลิ้นของเครื่องดื่มทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายจากการขับรถมานาน

 

 

แวะพักได้ครึ่งชั่วโมงก็ออกเดินทางต่อ สองข้างทางมีเพียงรั้วเหล็กและหญ้าแห้ง ๆ ไม่มีอะไรน่าดู คงเป็นท้องฟ้าสีสวยล่ะมั้งที่ทำให้แชมป์ยังมีอารมณ์ขับรถและร้องเพลงคลอไปกับเพลงที่ตนเปิดไว้

 

 

ไม่นานเขาก็มาถึงที่หมาย...

 

 

“ยินดีต้อนรับสู่จังหวัดระยอง”

 

 

 

เขาขับรถไปตามทางที่ได้ทำการบ้านไว้อย่างดิบดีเมื่อวานนี้จนในที่สุดก็ไปถึงท่าเรือ สิบห้านาทีหลังจากเลือกนั่งสปีดโบ๊ทไปกับคุณลุงท่าทางใจดีคนนึงเขาก็ไปถึงที่หมาย

 

 

“ยังไงจะกลับก็โทรมาตามเบอร์นี้แล้วกัน” คุณลุงบอกพร้อมยิ้มอวดฟันหลอ ก่อนจะเดินจากไป

 

 

แชมป์ตัดสินใจหาอะไรง่าย ๆ กินจากร้านสะดวกซื้อ ก่อนจะไปหามุมดี ๆ ริมทะเล

 

 

ทะเลสวย น้ำใส คนน้อย... นี่แหละที่เขาต้องการ

 

 

เว็บมาสเตอร์แชมป์ยิ้มบาง ๆ ให้กับตัวเองอย่างที่ไม่ได้ทำมาหลายชั่วโมง เขานั่งลงบนพื้นทรายก่อนจะถอดเป้ออกแล้วเริ่มคุ้ยนั่นหานี่ออกมาวาง ตั้งแต่สมุด กระดาษ ตุ๊กตาหนัก ๆ แต่อันไม่ใหญ่นักที่ไว้ทับกระดาษ (พกมาด้วย!?) ดินสอ ยางลบ ปากกา สี และกระดานรองเขียนขนาดประมาณเอสี่

 

 

น่าแปลก... ทะเลมีมนต์ขลังบางอย่างที่ทำให้คนมีสมาธิมากขึ้น แชมป์ลืมเสียสนิทว่าก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้นบ้างหรือรู้สึกอะไร รู้แต่เพียงว่าเขากำลังนั่งวาดรูป เขียนนั่นนี่นู่นลงกระดาษไปเรื่อย ๆ แผ่นแล้วแผ่นเล่า

 

 

ทะเลเป็นแรงบันดาลใจที่ดีสำหรับใครหลาย ๆ คน รวมทั้งเขาด้วย...

 

 

เขาชอบมานั่งเป็นเพื่อนทะเล...

 

 

พระอาทิตย์เริ่มขยับลงมาใกล้เส้นขอบฟ้า ทำให้ท้องฟ้ากลายเป็นสีออกชมพู ๆ ส้ม ๆ ที่ไม่ว่าจิตรกรคนไหนก็ไม่สามารถวาดให้เหมือนได้ แชมป์ยกกล้องดิจิตอลขึ้นมาถ่ายรูปไปเรื่อย ๆ เก็บภาพบรรยากาศทั้งทะเล ต้นไม้ และผู้คนเอาไว้

 

 

เสียงคลื่นดังขึ้น และลมก็พัดแรงขึ้น จนที่ทับกระดาษอันน้อยไม่สามารถต้านแรงลมได้นั่นแหละ แชมป์จึงเริ่มเก็บของทุกอย่างใส่กระเป๋า แต่ยังไม่ยอมลุกไปไหน

 

 

“นี่”

 

 

เสียงหนึ่งดังขึ้นข้าง ๆ แชมป์หันไปเจอเด็กหญิงตัวน้อยวัยไม่เกินสิบขวบนั่งอยู่ ... มานั่งด้วยตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะ???

 

 

“ว่าไง”

 

 

“คุณลุง (??????) มาคนเดียวเหรอคะ?”

 

 

“.........อืม”

 

 

คุณลุงงั้นเหรอ...

 

“ทำไมมาคนเดียวล่ะ”

 

 

“มาคนเดียวไม่ได้เหรอ?” แชมป์ยิ้มบาง ๆ ก่อนจะหันกลับไปมองทะเลอีกครั้ง

 

 

“ก้อหนูไม่เคยเห็นคนมาทะเลคนเดียวนี่”

 

 

“อืม...” แชมป์นิ่งไป ก่อนจะก้มหน้าลงน้อย ๆ “ก็.. คนที่อยากให้มาด้วย เขามาไม่ได้นี่นะ”

 

 

เด็กหญิงเกาหัวอย่างงง ๆ “คุณลุงไม่มีเพื่อน คุณลุงก้อเลยต้องมาคนเดียว”

 

 

“ถ้าเข้าใจอย่างนั้น ก็คงเป็นอย่างนั้นล่ะมั้ง” แชมป์ยังคงยิ้มอยู่ แม้รอยยิ้มนั้นจะจางเต็มที

 

 

เด็กน้อยมองคุณลุงข้างตัวอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะเอื้อมมือไปตีมืออีกฝ่ายแปะ ๆ

 

 

“คุณลุงรู้มั้ย ถ้าคุณลุงอยากมีเพื่อน น้ำหวานจะเป็นเพื่อนคุณลุงก็ได้นะ”

 

 

“ขอบคุณนะ น้ำหวาน” แชมป์หันไปลูบหัวเด็กน้อยเบา ๆ อย่างขบขัน

 

 

“แต่ว่า....เดี๋ยวน้ำหวานก็ต้องไปแล้ว” เด็กน้อยมองไปยังทิศตรงข้ามกับทะเล “แต่ว่า.. แต่ว่าน้ำหวานอยากช่วยคุณลุง”

 

 

“ช่วย?”

 

 

“ไม่มีใครมาทะเลคนเดียว คุณลุงลองเรียกเพื่อนสิ บอกทะเลให้เรียกเพื่อนมาให้คุณลุง”

 

 

“บอก...ทะเล?” ชายหนุ่มหันไปมองหน้าเด็กน้อย

 

 

“คุณพ่อเคยบอกว่า ทะเลกว้างใหญ่แล้วก็ใจดี ถ้าเป็นเด็กดีทะเลจะให้ทุกอย่างที่อยากได้ คุณลุงเป็นเด็กดีมั้ย? คุณลุงลองบอกทะเลให้เรียกเพื่อนมาสิ”

 

 

สาวน้อยพูดรวดเดียวจบโดยไม่หายใจ แชมป์หัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนจะหันกลับไปมองทะเลอีกครั้ง พึมพำเสียงเบาในคอ

 

 

“คุณลุงพูดดัง ๆ สิ ทะเลไม่ได้ยินนะ”

 

 

“ทะเลไม่ได้ยิน หรือน้ำหวานไม่ได้ยิน?”

 

 

“น้ำหวานไม่ได้ยินทะเลก็ไม่ได้ยินหรอก ทะเลอยู่ไกลกว่าน้ำหวานตั้งเยอะ!”

 

 

แชมป์หายใจเข้า แล้วพูดออกมาเบา ๆ ..

 

 

“เอม....”

 

 

“เอมคือเพื่อนของคุณลุงเหรอ?”

 

 

“อืม...เขาเป็นเพื่อน...เพื่อนคนพิเศษเลยล่ะ”

 

 

“ถ้างั้นเค้าต้องมาหาคุณลุงแน่ๆ นี่ๆๆ หนูต้องไปล่ะ เดี๋ยวคุณแม่จะดุเอา คุณลุงต้องเป็นเด็กดีนะรู้มั้ย อย่าคุยกับคนแปลกหน้า บ๊ายบาย ~”

 

 

 

จู่ ๆ เด็กน้อยก็วิ่งออกไปก่อนที่เขาจะทันถาม แล้วแชมป์ก็ต้องหัวเราะหึ ๆ เมื่อหันกลับมามองทะเลที่บัดนี้พระอาทิตย์กลม ๆ สีส้มกำลังจะจมน้ำไป

 

 

อยากให้เอมอยู่ที่นี่ด้วยจัง...



“ฉันคงเป็นเด็กไม่ดีเท่าไหร่สินะ...”

 

 

“ใช่ นายน่ะดื้อ รู้ตัวบ้างมั้ย”

 

 

แชมป์ถึงกับสะดุ้งแล้วลุกพรวดขึ้นยืน ก่อนจะอ้าปากค้างเมื่อพบว่าตัวเองหันไปประจันหน้ากับคนที่เขาเพิ่งเรียกชื่อเมื่อครู่

 

 

“อะ....”

 

 

“อะไรกัน... ไม่เจอกันไม่นาน ถึงกับลืมชื่อกันไปแล้วเหรอ?”

 

 

นักข่าวหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจที่ฟังยังไงก็รู้ว่าแกล้งทำชัด ๆ เขายังอยู่ในเสื้อเชิ้ตสีฟ้ากับกางเกงขายาวซึ่งไม่เข้ากับการมาเที่ยวทะเลเลยซักนิด แม้แต่รองเท้าก็ยังเป็นคัทชูสีดำสนิทเงาวับ

 

 

แชมป์มองคนตรงหน้าสลับกับทะเล ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังไม่อยากพูดกับคน ๆ นี้อยู่  จึงรีบหันกลับไปมองทะเลใหม่ เพราะจะคว้าข้าวของเดินหนีไปก็ดูจะนางเอกละครไปซักหน่อย... เพราะยังไงเขาเองก็อยากจะรู้ว่าทำไมจู่ ๆ เพื่อนคนนี้ถึงมายืนยิ้มอยู่ตรงนี้ได้

 

 

“โธ่... แชมป์ ไม่เอาน่า...” คนมาทีหลังเห็นเพื่อนหันกลับไปอย่างนั้นก็รู้ตัวว่าโดนงอนเข้าซะแล้ว อาการที่คนพิเศษตรงหน้าไม่ได้แสดงออกมาบ่อยนักทำให้เขายิ้มออกมา

 

 

เอมหันซ้ายหันขวา ก่อนจะเข้าสเตปง่าย ๆ ในการง้อผู้ชายที่ไม่ได้ตัวเล็กน่าง้อเท่าไหร่นัก เขาโอบคนตรงหน้าจากด้านหลังไว้หลวม ๆ ก่อนจะเกยคางบนไหล่กว้าง การกระทำที่ไม่ได้ทำให้แชมป์หายงอนแม้แต่นิด...

 

 

“นี่! ปล่อยเรานะ!”

 

 

“หันมาคุยดี ๆ ก่อน แล้วจะปล่อย”

 

 

“ทำไมต้องคุย ไม่มีอะไรต้องคุย”

 

 

“แต่เรามี เคลียร์กันให้เสร็จแล้วค่อยไปกินข้าวกัน เดี๋ยวเลี้ยงไถ่โทษเลยเอ้า!”

 

 

“ยังไม่หิว”

 

 

“แต่แชมป์ท้องร้องนะครับ...” เอมขำขณะที่คนท้องร้องหน้าร้อนวูบ แชมป์แกะมือปลาหมึกของอีกฝ่ายออก ก่อนจะนั่งแหมะลงกับพื้นทรายตามเดิม

 

 

“รู้ว่าหิวแล้วก็รีบ ๆ พูด”

 

 

“ก่อนอื่นเลย... ทำไมออกมาคนเดียวแบบนี้?”

 

 

“ก็อยากมาทะเล”

 

 

“แล้วทำไมไม่รอ...เดี๋ยวเอมก็มารับแล้วแท้ ๆ รอมาพร้อมกันก็ไม่ได้”

 

 

“..........”

 

 

แชมป์หันไปมองด้วยใบหน้างงสุดขีด

 

 

“ก็ไหนว่าไม่ว่าง”

 

 

“นี่ได้เปิดมือถือขึ้นมาดูบ้างมั้ยเนี่ย...”

 

 

“เฮ้ย! เราลืมไปเลย!!”

 

 

แชมป์เปิดกระเป๋าควานหามือถือที่ตัวเองปิดเสียงแล้วโยนส่ง ๆ ลงไปเมื่อตอนเช้า แล้วก็พบว่ามีสายไม่ได้รับหลายสิบสาย กับข้อความของคนข้างตัวอีกเพียบ...

 

 

แชมป์หันมายิ้มแหย ๆ ให้คุณนักข่าว ...รอยยิ้มที่สาว ๆ ทั้งหลายคงบอกว่ามัน ‘มุ้งมิ้งเป็นบ้า’ นั่นล่ะ

 

 

“คือ...”

 

 

“อ่านสิ....” เอมพูดยิ้ม ๆ

 

 

 

“เราขอโทษ”


“งานเปลี่ยนเป็นมาเป็นเช้าวันนี้ เสร็จแล้วจะไปรับ”


“ยังโกรธอยู่ใช่มั้ย”


“ยังไม่ตื่นเหรอ”


 “ยังอยากไปด้วยกันอยู่รึเปล่า?”


 

และอีกมากมายหลายข้อความ แต่แชมป์จับประเด็นได้เพียงว่างานของคนข้างตัวเสร็จเรียบร้อยตั้งแต่เช้า แล้วเจ้าตัวคงจะไปหาเขาที่บ้านเพื่อไปรับมาเที่ยวตามสัญญา แต่พอรู้ว่าเขามาที่นี่ก่อนแล้วจึงรีบขับรถตามมาทันที

 

 

“แล้วหาเราเจอได้ไง?”

 

 

“นี่ไง” เอมส่งกระดาษหน้าตาคุ้น ๆ หลายแผ่นให้ “แชมป์ทำตกไว้หน้าบ้าน”

 

 

นักเขียนหนุ่มก้มหน้าลงดู มันคือโปรแกรมเที่ยวที่เขาวางแผนไว้เมื่อวานนั่นแหละ ทั้งสถานที่ เส้นทาง ร้านอาหารที่กะไว้ว่าจะไปกินกัน แชมป์หาและรวบรวมไว้หมด คงจะหล่นตอนที่เขาเอาของขึ้นรถแน่ ๆ

 

 

“จริง ๆ นะ.. อุตส่าห์วางแผนไว้ซะขนาดนี้ ทำหล่นได้ไง” เอมหัวเราะเบา ๆ “แต่... เห็นแบบนี้แล้วเรารู้สึกผิดมากเลย”

 

 

แชมป์เงยหน้าขึ้นมองคนข้างตัวที่กำลังก้มหน้าก้มตาเอานิ้วเขี่ยทราย

 

 

“ทั้ง ๆ ที่แชมป์ตั้งใจขนาดนี้ วางแผนไว้ดีขนาดนี้... เพราะเราไม่ค่อยได้เที่ยวด้วยกันแล้วใช่มั้ย”

 

 

แสงอาทิตย์ยามเย็นส่องกระทบใบหน้า ทำให้เอมดูเศร้ายิ่งกว่าเดิม แชมป์ยิ้มออกมาบาง ๆ ก่อนจะเอนหัวพิงไหล่คนข้าง ๆ

 

 

“ช่างเถอะ.... ยังไงตอนนี้เอมก็อยู่ที่นี่แล้ว”

 

 

“แต่...”

 

 

“ช่างมันเถอะ” แชมป์ย้ำอีกครั้ง ทั้งคู่จึงนั่งเงียบ ๆ ดูพระอาทิตย์ค่อย ๆ เคลื่อนลงไปในน้ำและท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีเข้มขึ้น จนกระทั่งฟ้ามืดสนิท แชมป์จึงลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจ

 

 

“เอาล่ะ... หิวแล้ว ไปหาอะไรกินกันดีกว่า”

 

 

มือถูกส่งมาให้คนที่ยังนั่งอยู่จับแล้วดึงตัวเองขึ้นมา ก่อนที่คุณนักข่าวจะดึงอีกฝ่ายเข้ามากอดอย่างรวดเร็ว

 

 

“เดี๋ยว...เดี๋ยวสิ..เอม....” แชมป์เรียกเสียงอ่อน แล้วก็ต้องหน้าร้อนวูบอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงอ่อนโยนปนโล่งใจของอีกฝ่าย

 

 

“ขอบคุณนะ... แล้วก็ขอโทษจริง ๆ”

 

 

“อือ...อืม...” เขาตบแผ่นหลังกว้างนั้นเบา ๆ เอมผละออกมาก่อนจะหอมหน้าผากของอีกฝ่ายอย่างที่ชอบทำเป็นประจำ รอยยิ้มกว้างปรากฎบนใบหน้าเมื่อเห็นว่านักเขียนคนเก่งของเขาก้มหน้างุดด้วยความเขิน

 

 

 

 

ทั้งสองคนชวนกันไปร้านที่แชมป์ได้หาข้อมูลไว้ก่อนแล้ว สั่งกับข้าวกันมาเต็มโต๊ะด้วยความหิว ทั้งปลา ปู กุ้ง ปลาหมึก หอย พร้อมหน้าพร้อมตาเรียงรายกันอยู่บนโต๊ะ ส่งกลิ่นหอมยั่วยวน

 

 

“เอ้านี่ ชอบกินใช่มั้ย?”

 

 

เอมแกะนั่นแกะนี่ส่งให้แชมป์ถึงจาน ซึ่งเจ้าตัวก็ไม่ปฏิเสธแถมตั้งหน้าตั้งตากิโดยไม่รู้ตัวเลยว่ามีสายตาของใครคนนึงจับจ้องพวกเขาตั้งแต่ก้าวเข้ามาในร้าน

 

 

“อร่อยจัง ~ นี่... เราหิวมากขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย”

 

 

“นั่นสิ นี่แชมป์ได้กินอะไรบ้างน่ะวันนี้?”

 

 

“เอ... กาแฟ... ขนม... แล้วก็ขนมนิด ๆ หน่อย ๆ อีกตอนมาถึงนี่”

 

 

“งั้นกินเยอะ ๆ เถอะ” เอมขมวดคิ้วเมื่อได้ยินคำตอบ “นี่ ..รู้จักเด็กคนนั้นมั้ย”

 

 

แชมป์หันไปมองตามที่เพื่อนสนิทชี้ ก็จะยิ้มกว้างแล้วโบกมือให้เด็กน้อยหน้าหวานที่เขาเจอที่ชายหาดเมื่อตอนบ่าย

 

 

“เอม นี่น้องน้ำหวาน เราเจอกันตอนบ่าย”

 

 

“คุณลุง” เอมหัวเราะก๊ากเมื่อได้ยินสรรพนามที่เด็กน้อยเรียกแชมป์ ทำให้แชมป์เปลี่ยนจากยิ้มกว้างเป็นเซ็งสุดขีด

 

 

“นี่! เลิกเรียกคุณลุงซักที เรียกเราว่าพี่แชมป์นะ”

 

 

“ก็ได้ค่ะ คุณลุงพี่แชมป์” น้องน้ำหวานไม่สนใจหน้าตาอยากกินเด็กของแชมป์เพราะกำลังมองผู้ร่วมโต๊ะที่กำลังหัวเราะ

 

 

“อ้อ.. คนนี้คือเอม เขาคือ...”

 

 

“เพื่อนของคุณลุงใช่มั้ย? เพื่อนสนิท คนพิเศษของคุณลุง น้ำหวานจำได้ น้ำหวานได้ยินคุณลุงเรียกชื่อนี้ที่ทะเล”

 

 

“มะ...ไม่ใช่ซักหน่อย!” แชมป์โวยวาย ใบหน้าเริ่มขึ้นสีแดงเรื่อ “ไม่ได้เรียกชื่อซักหน่อยนะ”

 

 

“คุณลุงเค้าเรียกชื่อพี่เหรอ?”

 

 

“ค่ะ” แล้วน้องน้ำหวานก็เล่า หรือจะเรียกว่า เปิดโปง เรื่องทั้งหมดให้คุณนักข่าวฟังต่อหน้าต่อตาแชมป์ที่กัดฟันกรอด ๆ พร้อมหน้าแดง ๆ ที่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะโกรธหรือเขินกันแน่

 

 

“นี่ นายจะเก็บข้อมูลไปทำข่าวเลยหรือไง”

 

 

“อะไรกัน.. แชมป์ เรื่องนี้มันน่าสนใจกว่าข่าวพวกนั้นตั้งเยอะนะ” เอมพูดกลั้วหัวเราะ “อย่างน้อยก็ทำให้รู้ว่านายเป็นเด็กดีใช่มั้ยล่ะ เพราะในที่สุดฉันก็มา”

 

 

“จริงด้วย พี่เอมมา เพราะคุณลุงแชมป์เป็นเด็กดี”

 

 

แชมป์มองหน้าหนึ่งชายหนุ่มกับหนึ่งเด็กน้อยไร้เดียงสา ก่อนจะยกสองมือยอมแพ้ท่ามกลางเสียงหัวเราะของทั้งคู่

 

“ก็ได้ ๆ ... แต่เลิกเรียกฉันว่าลุงแล้วเรียกเจ้านั่นว่าพี่ซักทีเถอะ นะ”

 

 

 

 

FIN

 

ยาวจัง... 5555

 

รู้สึกได้ว่าคาแรกเตอร์ไม่เป๊ะเท่าไหร่ .... //เศร้า
 
ตอนแรกกะว่าจะให้หวานกว่านี้ แต่ไม่รู้จะหวานไปรึเปล่า และกับสองหนุ่มนี่ยังไม่กล้าให้บทอะไรที่หวานไปกว่า กอด และ หอมหน้าผาก 
 
ฟิครอบหน้า (ยังจะมีต่อ???) อาจจะพาหนุ่ม ๆ ไปเที่ยวภูเขาที่ไหนซักแห่ง หาบรรยากาศหวาน ๆ หนาว ๆ แก้ร้อนค่ะ ^.^
 
 
 
เจอกันโอกาสหน้า... ถ้ายังต้องการนะคะ แล้วก็ถ้าบล็อกไม่โดนสั่งปิดไปซะก่อน 55555
 
 

edit @ 15 May 2013 16:28:37 by ●•WàtëR MéLõÑz•●

edit @ 16 May 2013 22:22:12 by ●•WàtëR MéLõÑz•●

Comment

Comment:

Tweet

@lalinllynn  ไม่เอาอาถรรพ์ได้ม้ายยยยยยยยยยย sad smile sad smile sad smile sad smile sad smile sad smile
ขอบคุณที่ช่วยกันแก้คำผิดนะค้าบ แหะๆ (ก้อ อันนั้นตั้งใจค่ะ เพราะเป็นเด็กพูด ในความรู้สึกเรามันได้อารมณ์คนละอย่างกับ "ก็" 5555)

#5 By ●•WàtëR MéLõÑz•● on 2013-05-16 22:23

แก้คำผิดกันสักนิดดีกั่ววว

ก้อ --> ก็

มีคำว่าโกรธคำนึงเขียนผิดด้วย ตอนท้ายๆเรื่อง เช็คดูด้วยน้า

คำผิดพี่โมดีฟร่ะ ผิดน้อยกว่าลินท์เยอะมาก (ฮา)
ส่วนเรื่องหลุดคาร์แรคเตอร์คงไม่ต้องเป็นกังวลไปหรอกนะคะ เพราะมันคือ fiction อะไรก็เกิดขึ้นได้แบบไม่ต้องมีปราปริก้าอยู่แล้ว อย่าไปซี ลินท์ก็แต่งให้พี่เอมอยู่บ้านเดี่ยวมา 10 เรื่องแล้ว ทั้งๆที่ความจริงเขาอยู่คอนโด หน้าแตก(ไม่)เล็กน้อย 555 (ขอแอบกระซิบว่าพี่แชมป์ไม่มีรถนะคะ อ่านจากใน draw something)
มาที่เนื้อเรื่อง น่ารักเนอะะะ น่ารักอ่ะ พี่แชมป์ม่แอบบ่นให้ทะเลฟัง ทะเลเลยพาคนพิเศษมาให้ถึงที่จริงๆ พี่แชมป์เป็นเด็กดี เป็นคนดีของพี่เอม แอร๊ยยย /เต้นแน่นอกฉลองรอบระยอง/
เรียบง่ายดีอ่ะ ไปเที่ยวทะเล วาดรูปที่ทะเล แล้วอีกคนที่ตามมาก็มาอยู่ด้วยกัน ชอบประโยคเดียวกันกับพี่ยู้เลย "ยังอยากไปด้วยกันอยู่รึเปล่า?" อร๊ายยย แบบตัดพ้อเล็กๆ ปนขอโทษหน่อยๆ แบบเค้าผิดไปแล้ว เตงไปกับเค้านะ อย่าทิ้งเค้าไว้คนเดียว น่าย๊ากกก <3
จะรออ่านเรื่องขึ้นดอย ว่ะฮ่ะฮ่าาา สมาคมสะพรึงยินดีต้อนรับท่านอย่างเป็นทางการค่ะ จะ 502 bad gateway หรือ 500 internal error ดีคะ? 555

ปล. ดีใจที่ได้คุยกับพี่โมใน twitter น้า ฟลัดกันซะ mention เกือบพัง มันส์มาก!!!

#4 By NU AM on 2013-05-16 07:28

@yuuyuuwarehouse ขอบคุณค่า ~ คาแรกเตอร์หลุดจริงๆนั่นล่ะ แหะๆ ยังต้องศึกษาอีกเยอะ!
@hellwhale  นี่เล่นของสูงที่สุดที่เคยแต่งฟิคมาเลยน่ะ... 555555 เมตตาเราด้วยการไม่ให้ดาวเถอะ sad smile

#3 By ●•WàtëR MéLõÑz•● on 2013-05-15 22:26

5555+ จัดว่า...เล่นของสูงนะคะ กร๊ากกกกก
ชอบนะ ก็งงว่าแกเปลี่ยนแนวแล้วหรอ เพราะเพื่อนผญในคณะเราชื่อเอมไง กร๊ากกกก
เจอ...ครับ ที่...อ่อ ยังแนวเดิม 5555+
แต่หวานจริงอะไรจริง น่ารัก >w<!
อยากให้ดาวนะ แต่เกรงกลัวในมาสเตอร์เบาๆ....question

#2 By -:+Hell whalE+:- on 2013-05-15 22:13

บล๊อกไม่โดนปิดหรอกค่ะ  ถ้าโดนปิดป่านนี้สาวๆ หลายคนโดนไปนานละ ฮ่าาาา
ชอบประโยคนี้ค่ะ
“ยังอยากไปด้วยกันอยู่รึเปล่า?” 
ตัดพ้อสไตล์มากมายอะ บีบหัวใจนิดๆ เวลาอ่าน ถ้าเราอยู่ในเหตุการณ์แบบนี้เราแอบเฟลแน่ๆ อาจจะมีงอนกลับด้วยซ้ำ ฮ่าาาา

 คาแรกเตอร์มีหลุดกันบ้าง แต่งต่อไปอาจจะเข้าที่กว่านี้ก็ได้นะ  จะรออ่านเรื่องต่อไป

ปล. ขำคุณลุงพี่แชมป์ หน้าพี่แชมป์มุ้งมิ้งไม่เหมาะเป็นคุณลุงสักนิด

#1 By iYuuYuu on 2013-05-15 22:07