[FiC] Steve’s mini diary

posted on 25 Sep 2012 00:01 by water-melon

ภาคต่อจาก Tony's mini diary <3

 

Title : Steve’s mini diary

Pairing : Steve Roger /Tony Stark

Author : Melonz. 

 

12 October 20xx

 

วันนี้เป็นวันที่แย่มาก ๆ วันหนึ่งสำหรับผม...

หลายคืนก่อน ผมแอบอ่านไดอารี่ของโทนี่ ซึ่ง... ใช่ มันน่ารักมาก... (ไม่นับความกวนประสาทที่เขาใส่ลงไปนะ มันออกจะเป็นตัวของตัวเองเกินไปหน่อย)


อันที่จริง ผมเขียนไดอารี่เป็นปกติอยู่แล้ว ไม่เหมือนใครบางคนที่มีความรู้ความจำอะไรก็ยัดเยียดให้จาร์วิสจำหมด แต่วันนี้ออกจากพิเศษซักหน่อย เพราะมันเป็นเรื่องของเขา.. เรื่องของเรา...

ซึ่งอันที่จริงมันเป็นเรื่องที่ผมไม่อยากจะจำซักเท่าไหร่...

ผมคิดว่าการที่เขียนลงไปในไดอารี่ จะทำให้ผมลืมมัน

หรืออาจจะทำให้จำได้มากขึ้น ไม่นะ! ผมจะขีดฆ่าตรงนี้ทิ้ง! นั่นแหละ ใช่เลย...

เรื่องมันเริ่มต้นจากการที่ผมนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่พื้น เอนหลังพิงโซฟา ปล่อยให้ความคิดย้อนกลับไปในสมัยที่ผมยังไม่ถูกแช่แข็ง

“แคป.. ขยับหน่อย”

เสียงหนึ่งดังขึ้นตรงหน้า ไม่ต้องเอาหนังสือออกก็รู้ว่าเป็นใคร ผมขยับขาออกแล้วชันเข่าขึ้นข้างนึง ก่อนที่จะมีร่างของใครอีกคนเบียดเข้ามานั่งระหว่างขาสองข้าง แล้วเท้าแขนลงบนเข่าของผมอย่างถือวิสาสะ

ผมเอาหนังสือออก แอบมองเจ้าของผมยุ่ง ๆ สีน้ำตาลที่กำลังทำอะไรบางอย่างกับ... อะไรนะ.. เทป? แทป? อะไรซักอย่างนั่นแหละ เขามักจะยุ่งอยู่กับไอ้แผ่งอิเล็กทรอนิกส์บาง ๆ นี่ จดจ่ออยู่กับรูปสามมิติและสมการที่เหมือนมาจากต่างดาว ให้ตายเถอะ...

ผมยกหนังสือขึ้นมาอ่านต่อ

“เฮ้แคป นายคิดยังไงกับไอ้นี่?”

ผมวางหนังสือลง โอเค...


ผมโอบแขนรอบร่างเล็ก ๆ ของคนตรงหน้าแล้วเกยคางลงบนไหล่ของเขา มองรูปที่ดูยังไงก็...

“มันคืออะไรน่ะ?”

....ดูยังไงก็ไม่รู้เรื่อง

“มันคือ.....” หลังจากนั้นโทนี่ก็พล่ามอะไรซักอย่างออกมายาวยืด ผมสาบานได้.. ผมไม่รู้เรื่องอะไรเลยซักนิด ผมได้ยินอะไรซักอย่างที่คล้าย ๆ กับ..อะตอม ควอนตัม ฟิสิกส์ พลังงานใหม่ ฮัลค์ ให้ตายสิ! ผมได้ยินว่าฮัลค์จริง ๆ นะ แต่มันเกี่ยวอะไรกับไอ้รูปลูกบอลกลม ๆ มีจุด ๆ รอบ ๆ ตัวนี่ล่ะ???

“แคป ฟังที่ฉันพูดอยู่รึเปล่า?” ผมพยักหน้า แต่นั่นคงไม่พอ “ให้ตายเถอะสตีฟ..........”

โทนี่ลากเสียงยาวอย่างเหนื่อยใจ ก่อนจะยิ้มให้ผมแล้วขโมยหอมแก้มผมหนึ่งที

“น่านี่มันน่ารักชะมัด”

เกี่ยวอะไร?????

หน้าผมร้อนวูบขึ้นมาเลยล่ะตอนนั้น ผมเอื้อมไปหยิบหนังสือมาใหม่ แต่โทนี่กลับจับมือผมข้างนั้นไว้และเอนศีรษะพิงอกผมอย่างสบายใจ ดูเหมือนเขาจะทำงานหนักมากในช่วงนี้ แต่...

หมับ!

“เฮ้ย!”

“สตาร์ค...”

โทนี่จ้องผมเขม็ง โอเค... 


“โทนี่...”

เขาส่ายหน้า “เติมคำนั้นเข้าไปด้วยสิ”

“โทนี่.....” ผมพยายามทำเสียงดุ แต่...

“......”

“โทนี่... ที่รัก....”

“ว่ามา คุณมีเหตุผลอะไรที่มาจับหน้าท้องที่เต็มไปด้วยกล้ามของผม หรือว่าจู่ ๆ ก็เกิดฟิตขึ้นมา?”

โทนี่ยิ้มอย่างผู้มีชัย ให้ตายเถอะ... คนเอาแต่ใจอย่างหมอนี่โตมาบนโลกใบนี้จนอายุป่านนี้ได้ยังไงนะ???

“คุณอ้วนขึ้น โทนี่”

คนในอ้อมแขนนิ่งไปซักพัก อ้าปากค้างเหมือนรู้ข่าวว่าฟาสต์ฟู้ดหมดโลก (ซึ่งนั่นก็เป็นเรื่องใหญ่สำหรับเขาอยู่นะ) หรือจาร์วิสถูกแฮค (ซึ่งมันก็จำเป็นต้องทำสำหรับบางเรื่องที่จำเป็นจริง ๆ เพียงแต่โทนี่ก็ยังรับไม่ได้อยู่ดี)

“โทนี่... คุณต้องหยุดกินพวก...”

“เดี๋ยว ๆ ๆ ๆ นี่คุณกัปตันอเมริกาผู้กล้ามโตและนมใหญ่ กำลังหาว่าผมอ้วนขึ้น?”

ผมพยักหน้า ยิ้มนิดๆ ให้โทนี่ที่กำลังทำหน้าบอกบุญไม่รับที่นาน ๆ ทีจะได้เห็น ผมอดหัวเราะออกมาไม่ได้ แล้วผมก็ต้องกอดโทนี่ไว้แน่นขึ้นเมื่อเจ้าตัวพยายามจะลุกหนีไปอย่าง...งอน ๆ ?? ไม่น่าเชื่อว่ามหาเศรษฐีอัจฉริยะเพลย์บอยผู้แสนจะใจบุญ โทนี่ สตาร์ค จะงอน อยากให้จาร์วิสเก็บภาพนี่ไว้จริง ๆ

“โทนี่... ไม่เอาน่า ผมหวังดีนะ” ผมก้มลงหอมแก้มสาก ๆ ของเขา ก่อนจะเลื่อนไปจุ๊บริมฝีปากนุ่มนิ่มเบา ๆ กลิ่นกาแฟชั้นดีที่คุ้นเคยลอยมาแตะจมูก ก่อนที่ผมจะถูกริมฝีปากนั้นรุกเอารุกเอาเหมือนทุกครั้ง

นี่แหละโทนี่... เริ่มแล้วหยุดยาก...

ผมถูกโทนี่ดันจนแทบจะหายเข้าไปในโซฟา เสื้อผ้าถูกดึงออกไปเมื่อไหร่ไม่รู้ มือปลาหมึกของโทนี่เลื้อยไปทั้งตัวขณะที่ผมได้ยินเสียงตัวเองพูดออกไปว่า..

 “ฉันต้องสอนนายลดความอ้วนแล้วล่ะ”

แล้วก็ได้ยินเสียงกระซิบข้างหูที่ตอบกลับมาว่า..

 “ฉันไม่ได้กินเยอะ ฉันกินแค่อเมริกา

ให้ตาย... พระเจ้า... พระเจ้า... พระเจ้า... 


ผมเกือบจะหมดความอดทน เมื่อเสียงจาร์วิสดังขึ้น

“เจ้านายครับ”

“จาร์วิส.... ฉันบอกแล้วไงว่าเวลาแบบนี้ฉันไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น”

“แต่นี่เป็นสายที่คุณบอกยกเว้นไว้ครับ ด็อกเตอร์แบนเนอร์...”

“ด็อกงั้นเหรอ?”

โทนี่ลุกพรวด แต่งตัวอย่างรวดเร็วก่อนจะวิ่งไปที่หน้าจอ ออกคำสั่งให้จาร์วิสรับสาย แล้วเสียงคุ้น ๆ ของด็อกเตอร์แบนเนอร์ก็ดังขึ้น โทนี่ชำเลืองมองมาทางผมก่อนจะหรี่เสียงลง...

...ทำไม? 


ผมแต่งตัวให้เรียบร้อย ขึ้นไปนั่งบนโซฟาแล้วหยิบหนังสือมาอ่านต่อ พยายามฟังว่าพวกเขาคุยอะไรกัน แต่กลับจับใจความไม่ได้ซักอย่าง

โทนี่ยิ้ม และหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะพยักหน้าแล้วปิดจออิเล็กทรอนิกส์สีฟ้าไป แล้วหายเข้าไปในห้องนอน ก่อนจะออกมาในชุดที่ดูดีและแพงระยับในแบบที่เขาเรียกมันว่า ชุดลำลอง


เขาเดินมาหาผม ดึงหนังสือออกจากมือเบา ๆ แล้วจูบที่ริมฝีปากผม... แค่ครู่เดียว ไม่นานนัก แล้วเขาก็กระซิบ

“แล้วคืนนี้เรามาต่อกันนะแคป...”

โทนี่เดินออกไปจากห้อง...

ผมไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ ถึงปกติก็ไม่ค่อยจะรู้ก็เถอะ


แต่... ผมจำได้ ตอนที่เขาให้ดูเทป..แทป แผ่นเหล็กแบน ๆ นั่น เขาพูดคำว่า ฮัลค์ ออกมาด้วย

แล้วเขาก็ติดต่อกับด็อกเตอร์แบนเนอร์...

ให้เป็นสายที่ได้รับการยกเว้น นั่นหมายความว่ามันพิเศษ แต่ผมจะไม่สนใจมัน


แถมยังออกไปทันทีที่ได้รับสายพิเศษนั่น! ให้ตาย ผมเผลอเขียนมันอีกแล้ว

ผมจะนอน

ผมจะไม่... ไม่รู้สึกงี่เง่าอีก....

 

13 October 20xx

 

วันนี้เป็นวันที่ดีมาก ๆ วันหนึ่งสำหรับผม...

เมื่อคืนโทนี่กลับมา.. ไม่สิ เมื่อเช้าเขากลับมาประมาณหกโมงเช้า ด้วยสภาพเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งที่ไม่ใช่ชุดเดิมตอนออกไป แล้วสลบไปจนถึงบ่ายสาม

“เฮ้แคป...”

เสียงมึน ๆ เรียกผมก่อนที่จะทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาตัวเดิมข้าง ๆ ผม แล้วเอนหัวพิงไหล่ของผม

“เหนื่อย เมื่อย ปวดไปทั้งตัวเลยแฮะ”

โทนี่หลับตาลง เขาดูเพลียจริง ๆ นั่นแหละ แต่ผมไม่อยาก... ไม่อยากถามเขาถึงสาเหตุที่ทำให้เขาเหนื่อยขนาดนี้เลย...

“คุณไม่อยากรู้เลยเหรอว่าผมไปทำอะไรมา แคป?”

“.....ก็คุณออกไปกับด็อกเตอร์แบนเนอร์?”

“ก็ใช่”

“แล้วคุณก็กลับมาพร้อมชุดขาด ๆ กับร่างกายเปื่อย ๆ เมื่อย ๆ”

“ก็.... ตามลักษณะทางกายภาพแล้ว ใช่”

“แค่นั้นผมก็รู้มากเกินไปแล้วมั้ง”

ผมหันหน้าหนีดวงตาสีเข้มที่จู่ ๆ ก็มองมาทางผมอย่างสงสัย พยายามตั้งสมาธิกับหนังสือในมือ แต่ก็อดที่จะชำเลืองมองคนข้างตัวไม่ได้

“นี่แคป... สตีฟ... คุณอย่า... อย่า มา หลบ ผม นะ!” โทนี่ดึงหนังสือออกไปจากมือผมแล้วขว้างมันไปที่อื่น “คุณเป็นอะไร?”

“คุณออกไปกับคนอื่นตอนดึก ๆ กลับมาตอนเช้าในสภาพที่ดูเหน็ดเหนื่อย ทำให้หมอนั่นเป็นคนพิเศษที่ถูกยกเว้น แถมยังพูดไม่หยุดเกี่ยวกับหมอนั่น แล้วผมควรจะเป็นอะไร?”

สาบานได้ว่านั่นผมไม่รู้ตัวเลย ผมพูดเร็วกว่าปกติมาก...

โทนี่เงียบไป มองหน้าผมด้วยสีหน้าจริงจัง ก่อนจะระเบิดหัวเราะ

“ฮ่าๆๆๆๆๆๆ สตีฟ... สตีฟ โรเจอร์ กัปตันอเมริกาของผม คุณกำลังหึงผมใช่มั้ยเนี่ย!?”

ผมหันหน้าหนีเขาอีกครั้ง คราวนี้รู้สึกร้อนไปทั้งหน้าเลย...

“ให้ตาย!! สตีฟ.. ผม.. คุณ.. คุณคิดว่าผมกับด็อก.. กับ ฮัลค์! มีอะไร ๆ ปิดบังคุณอยู่งั้นเหรอ!” โทนี่จับหน้าผมให้หันไปสบตาเขา ก่อนจะยิ้มกว้าง “แคป.. ผมมีเรื่องจะสารภาพกับคุณ ผมกับบรูซกำลังทำภารกิจใหม่ให้กับชิลด์ ซึ่งพูดไปคุณก็คงไม่เข้าใจ แต่...”

“แล้วคุณจะมานั่งอธิบายให้ผมฟังทำไม ก็ไปอธิบายกับบรูซของคุณสิ”

ผมกำลังจะลุกขึ้น แต่โทนี่ลุกเร็วกว่า เขาขึ้นมานั่งตักหันหน้าเข้าหาผม แล้วหยุดคำพูดทุกอย่างที่ผมกำลังจะพูดด้วยริมฝีปากที่ร้อนและนุ่ม แถมยังหวานเหมือนขนมที่ถูกอบใหม่ ๆ

โทนี่แทบจะกลืนผมเข้าไปแล้วตอนที่เขาผละออกไปพร้อมหายใจหอบ...

“ฟังนะ ผมกับด็อกเพิ่งทำภารกิจอันตรายเสร็จ เมื่อคืนผมออกไปทำมัน ผมกลับเข้ามาเอาชุดไอรอนแมนกลางดึกตอนที่คุณหลับไปแล้ว มันเป็นภารกิจที่อันตรายจริง ๆ เพราะเขาต้องการให้ผมควบคุมฮัลค์!”

“อะไรนะ?” ผมงง ควบคุมฮัลค์ ใครจะไปทำได้?

“นั่นแหละ! เข้าใจแล้วใช่มั้ย หน่วยชิลด์ห้ามผมไม่ให้บอกคุณเพราะกลัวคุณจะอาสาทำแทน หรือไม่ก็ห้ามเราทั้งคู่ไม่ให้ทำ แต่กัปตัน... ผมไม่ได้ควบคุมฮัลค์ เขาควบคุมตัวเองได้แล้วตอนนี้”

ผมนิ่ง เงียบไปเพราะไม่รู้จะพูดอะไรดี แต่โทนี่ที่ใจร้อนและเอาแต่ใจที่สุดในอเมริกากลับไม่รอให้ผมพูดขึ้นก่อน เขาจูบผมอีกครั้ง... และอีกครั้ง...

“ฮัลค์ควบคุมตัวเองได้แล้ว แคป...” โทนี่ยิ้มกว้างอยู่ตรงหน้าผม “ถึงเวลาที่คุณจะควบคุมผมบ้างแล้ว”

ผมยิ้มออกมาในที่สุด ก่อนที่จะโอบเอวของอีกฝ่ายให้เข้ามาใกล้แล้วจูบตอบอย่างอ่อนโยน...

“ผมควบคุมแน่..โทนี่”

ผมเว้นระยะให้เขายิ้มอย่างดีใจ

“น้ำหนักของคุณน่ะ”

นี่เป็นหนึ่งในไม่กี่ครั้งที่ผมแกล้งโทนี่สำเร็จ <3

 

รอยยิ้มปรากฎขึ้นบนใบหน้าคมขณะละสายตาจากลายมือเป็นระเบียบเรียบร้อยที่คุ้นเคย มุมกระดาษมีรูปของไอรอนแมนที่มีพุง นิ้วเรียวลูบภาพนั้นเบา ๆ

“ให้ตายเถอะแคป ...ร้ายไม่ใช่เล่นเลยนะ”

 

“ไม่งั้นจะอยู่กับคุณได้ยังไง... โทนี่”

 

“......โอ๊ะโอ......”

 

“มาวิ่งต่อเดี๋ยวนี้เลย.... ไม่งั้นอาทิตย์นี้ผมจะงดเนื้อสัตว์ในอาหารของคุณ”

 END.

- จบจริง ๆ ละ 5555

- แกล้งป๋าสนุก

- แต่แกล้งป๋าให้แกล้งปู่สนุกกว่า

- ป๋าหลุดบทไปมั้ย?

- คราวที่แล้วมีคนบอกว่าสั้นไป เราเลยเขียนยาวกว่าเดิม จริง ๆ แล้วคือจบไม่ลง

- มีโครงการจะเขียนฟิคยาว ซึ่งเขียนไปแล้วหนึ่งตอนกว่า ๆ แต่ไม่ยอมอัพ

- คู่นี้เลิกยากแน่ ๆ 

- แล้วเจอกันนะฮุฮิ <3 //ทำหน้ากวนแบบโลกิ

 

Comment

Comment:

Tweet

ปู่แกพัฒนาโคตรๆ งี้ซินะที่เค้าเรียกคนสมัยก่อนเค้าหัวไว อนยู่กะป๋า ก็พัฒนาเรื่องมุกตลบหลัง ฮาาา

#10 By pierce on 2012-10-07 16:10

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกเป็นการอ่านฟิคที่อ่านแล้วต้องอมยิ้มหน้าบานตอนจบได้ทุกทีโฮกกกกกกกกน่ารักจังเลยคู่นี้ว๊ากไม่ไว้เเล้ว*ละลายตาย* ป๋าไม่หลุดบทเลยค่ะชอบๆว๊ากๆๆว๊ากกกกกกกกกกกก แต่งอีกนะคะๆๆ/ไซโคร/โดนตรบ ชอบมากๆเลยค่าปู่หึง 555  ขอแอดบล็อกนะคะXD แต่งมาอีกนะคะอยากอ่านว๊ายๆๆๆๆ/โดนตรบ

#9 By :_[fuijmoto]_: on 2012-09-28 22:17

โถ...อ้วนขึ้น นี่เป็นปัญหาสามัญจริงๆหลังแต่งงาน (ฮา)

กัปตันมีหึงด้วย

อ่านแล้วรุสึกอบอุ่นมากเลย

จะรอเรื่องต่อไปนะ

#8 By -- on 2012-09-27 16:21

@hellwhale   มันช่วยไมได้จริงๆ //สอบอาทิตย์หน้า sad smile

#7 By ●•WàtëR MéLõÑz•● on 2012-09-26 00:23

อัยย้ะ มาแรง อัพบ่อยเลย 555+

#6 By -:+Hell whalE+:- on 2012-09-25 22:39

อาาาห์ นี่มันน่ารักเกินไปแล้ววววว โฮกกกกก 4ro8q37t304tq2-340t-#$#$T^$%!!! //ทำหน้าฟินแบบอาเบะ

#5 By Gu_Tango on 2012-09-25 19:42

555+ ปู่ป๋าน่าร๊ากกกก จะว่าไปตอนนี้ป๋าก็ลงพุงนิดๆแล้วนี่หน่า//โดนยิง
ดูปู่ในฟิกนี้ขี้แกล้งเข้ากันได้ดีกับป๋าที่น่าแกล้งมากๆ เก๊าชวอบบบ

#4 By noirpoison on 2012-09-25 12:55

ปู่แกล้งป๋าได้น่ารักมากค่ะ แอร้ยย 
ชอบตรง " นี่เป็นหนึ่งในไม่กี่ครั้งที่ผมแกล้งโทนี่สำเร็จ <3..."  มากอ่ัะ อ่านแล้วแบบ..ดูเหมือนปู่กวน(บาทา)ดีจริงๆ555555 
/ปล. นึกภาพป๋าลงพุงแล้วฮา555

#3 By หมีกาก on 2012-09-25 10:28

ยกสองมือพร้อมยืนยันว่า

"คู่นี้เลิกยากจริงๆ" XD

#2 By narutear on 2012-09-25 07:41

อั้ยยยยย ปู่ ปู่น่ารักมากกกกกกกกกก
อืม....ไอรอนแมนอ้วน นึกภาพแล้วน่ารักแหะ๕๕๕๕

#1 By LokiDominas on 2012-09-25 02:16