[FiC] Tony’s mini diary + talk

posted on 18 Sep 2012 19:42 by water-melon

 

 

กลับมาอัพบล็อกอีกครั้ง เนื่องจาก....

 

"StevexTony"

 

ก่อนหน้านี้ D18 พัฒนาเป็น Singular แล้วต่อมาก็ตีฟนี่... ต่อไปจะเป็นอะไร???

ตอนแรกก็กะว่าจะไม่อัพลงบล็อกนี้แล้วนะ แต่... แต่... แต่อะไร??? เอาเถอะ เข้าเรื่องเถอะค่ะ 55555

 

ยินดีต้อนรับสาววายจากเพจ Super husband นะฮะ ~ //ทำตาวิบวับ *w*

 

บ้ามาได้ซักพักแล้วสำหรับคู่นี้ ว่าจะไม่แต่ง..ไม่แต่ง...แล้วนะ แต่ก็เอาจนได้ เพราะแพ้หนวดป๋า แพ้กล้ามปู่ แพ้

คาแรกเตอร์น่ารัก ๆ ของคู่นี้ แถมยังสะดวกเพราะสลับที่ได้ง่ายด้วย


 

เรื่องนี้เป็นเรื่องที่สอง (สำหรับคู่นี้) ยังไงก็... ฝากด้วยนะคะ ^^

 

 

Title : Tony’s mini diary

Pairing : Steve Roger /Tony Roger Stark

Author : Melonz. 

 

 

โอเค... ปกติผมก็ไม่ใช่คนชอบเขียนบันทึกนักหรอกนะ...


แต่วันนี้อารมณ์ดี ไม่สิ ก็แค่นึกอยากเขียนขึ้นมาน่ะ


จะเล่าเรื่องบางอย่างที่เกิดขึ้นวันนี้ให้ฟังนะ...


ไม่ได้อยากเล่าซักเท่าไหร่หรอก เพียงแต่ผมไม่รู้จะเขียนอะไรเท่านั้นเอง


 

“สตีฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ”

 

เสียงลากยาวลั่นห้องทำให้เจ้าของชื่อหันมามองผม แล้วก็ต้องหงายหลังลงบนโซฟาเมื่อผมวิ่งเข้าไปหาด้วยความเร็วสูงแล้วกระโดด ใช่ กระโดดแล้วนั่งทับอยู่บนพุงของกัปตันอเมริกา นี่แหละ (ถึงแคปจะไม่มีพุงก็เถอะ)

 

“อะไรของนาย?”

 

ผมส่งรอยยิ้มกับนัยน์ตาเป็นประกายไปให้แคป แต่ใครก็ตามที่รู้จักผมดีมักจะบอกว่ารู้สึกสยองขวัญทุกครั้งที่เห็นผมทำหน้าแบบนี้ ทำไมนะ? แล้วสตีฟก็คงเป็นหนึ่งในนั้น เพราะสายตาของหมอนั่นดูไม่ไว้ใจผมเอาซะเลย

 

“เฮ้ ที่รัก ทำหน้าตาให้มันน่าคุยด้วยหน่อยสิ” ถึงจะไม่ทำ ผมก็จะยังคุยด้วยอยู่ดี “นี่~ คริสมาสต์ปีนี้น่ะนะ...”

 

“จะชวนไปไหนหรือไง?”

 

สตีฟยิ้มบาง ๆ ส่งให้ มือใหญ่ที่ถูกผมจับไว้กำลังพลิกมือของผมเล่น ถึงตัวผมจะไม่เบานัก แต่ว่าแคปก็ดูชินแล้วกับการที่โดนนั่งทับแบบนี้ แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะผมทำให้เขาหนักเฉพาะเวลามีเรื่องตื่นเต้นจะมาประกาศหรอก

 

“ไปปารีส”

 

“ระดับ โทนี่ สตาร์ค อัจฉริยะ มหาเศรษฐี เพลย์บอย...”

 

“ที่แสนจะใจบุญ” ผมต่อให้ ข้อนี้สำคัญนะ...



“นั่นแหละ แค่คิดจะไป ตอนนี้ก็ไปได้ไม่ใช่หรือไง?”

 

“ใช่ แน่นอน แต่ที่อยากจะไปน่ะ....” ผมก้มลงไปกระซิบข้างหูคนรัก โอเค ผมเขียนคำว่า คนรัก แต่ผมจะไม่เขียนลงไปในนี้หรอกนะว่าผมพูดอะไรออกไป เพียงแต่มันเป็นโปรเจคที่ผมเตรียมการมายาวนานมากมากมากมากมากมากมากมากมากมากยิ่งกว่าการทำชุดเกราะไอรอนแมนเสียอีก!

 

แคปดูตกใจเล็กน้อยตอนที่ผมบอกเขา แต่ก็ยิ้มออกมาอย่างดีใจ และ... และ... และ... โอ้ พระเจ้า! ให้อเมริกาลอยได้เถอะ! เขาจูบบบบบบบบบบบบบบบบบผม!

 

(โอเค มันไม่ใช่เรื่องแปลกที่เราจูบกัน แต่มันแปลกตรงที่เขาเริ่มก่อน)

 

“สตีฟ....?”

 

“ฉันดีใจมากนะโทนี่” แคปยิ้ม แต่สายตาของหมอนั่นบอกว่าประโยคนี้ยังไม่จบ “แต่...” นั่นไง “ช่วงคริสมาสต์น่ะ... ฉันมีภารกิจ....เอ่อ.... นิดหน่อย....”

 

“อะไรนะ?”

 

“นายควรจะบอกฉันตั้งแต่ก่อนวางแผนนะโทนี่”

 

“แต่.... บ้าน่า... ภารกิจในวันหยุด.. วันคริสมาสต์เนี่ยนะ???”

 

“ใช่”

 

“ฉันจะไป....”

 

“ไม่ต้องไปถามใครว่ามันคือภารกิจอะไร เพราะยังไงฉันก็ต้องไปอยู่ดี เข้าใจนะ มิสเตอร์ไอรอนแมน” โอเค... เสียงแบบนี้แสดงว่าเอาจริง สตีฟดันผมให้ลุกขึ้น เขาโยกหัวผมเบา ๆ พร้อมรอยยิ้มที่ทำให้รู้สึกเหมือนผมเป็นเด็กที่มาขอเงินพ่อไปซื้อไอติมแล้วพ่อไม่ให้เพราะกำลังไดเอท

 

“มิสเตอร์กัปตัน ฉันวางโปรเจคนี้มานานมาก แล้วนายจะ...”

 

“นายก็ควรจะปรึกษาฉันก่อนที่จะทำอะไรสิ” น้ำเสียงที่ฟังดูอ่อนใจกับการกระทำของผม อย่างกับว่ามันร้ายแรงงั้นแหละ ทำให้ผมหงุดหงิดขึ้นมา

 

“งั้นนายก็เชิญไปทำภารกิจของนายเถอะ ส่วนฉันจะไปเฉลิมฉลองคืนวันคริสมาสต์กับสาวนุ่มน้อยห่มน้อยใจกลางเมืองปารีส”

 

“จะเอาอย่างนั้นก็ตามใจ”

 

สตีฟเปิดหนังสือที่อ่านค้างไว้แล้วนั่งอ่านต่ออย่างไม่สนใจจะห้าม โอเค.. ตอนแรกก็แค่จะพูดประชดกวนตี-ไปงั้น แต่ตอนนั้นผมโกรธจริง ๆ แล้ว

 

ผมเดินออกไปจากห้อง ไม่พูดอะไรกับสตีฟอีก

 

ผมเดินเข้าไปในครัว กะว่าจะคว้าแอลกอฮอลล์แรง ๆ มากระแทกปากซักหน่อย แต่ก็พบว่าสตีฟดันเอาไปซ่อนไม่ให้ผมหาเจออีกแล้ว ผมก็เลยเปลี่ยนใจมาชงกาแฟแทน

 

ถึงจะเป็นแค่คาเฟอีน แต่มันก็คงทำให้ผมอารมณ์ดีขึ้นได้บ้างแหละน่า

แว้บแรกผมคิดว่าสตีฟจะเดินตามมาง้อ แต่สองวิต่อมาผมก็รู้ว่าไม่มีทางที่หมอนั่นจะตามมา สุดท้ายเดี๋ยวก็เป็นเขาเองที่ทนไม่ได้ ต้องกลับไปนั่งจุ้มปุ้กอยู่ข้าง ๆ

 

“เฮ้อ......คริสมาสต์นี้ฉันคงต้องอยู่คนเดียวอีกแล้วสิ”

 

.

 

.

 

.

 

“ใครจะปล่อยให้อยู่คนเดียวได้ล่ะ”

 

อ้อมกอดอุ่น ๆ โอบล้อมจากด้านหลัง อกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อที่แสนคุ้นเคยทำให้ผมรู้โดยไม่ต้องหันไปมอง ผมสตันไปสิบวิ ก่อนจะแกล้งทำเป็นตั้งหน้าตั้งตาชงกาแฟต่อ

 

“ทำไมไม่สั่งให้จาร์วิสทำล่ะ?”

 

“.......”

 

“นายโกรธ?”

 

“.......”

 

“โทนี่.....”

 

เสียงอ่อนลงแล้ว... ได้ผลแฮะ แต่ผมไม่ยอมหรอก ถ้าต้องอยู่คนเดียวช่วงคริสมาสต์ ผมต้องได้อะไรที่มัน....


“อื้อ....”

 

สตีฟจูบผมโดยไม่ทันตั้งตัว โอ ให้ตายเถอะ วันนี้ต้องมีมนุษย์หิมะเยติมาบุกสตาร์คทาวเวอร์แน่ ๆ ผมแอบเห็นดวงตาสีฟ้าเป็นประกายขณะที่เขาเกยคางลงบนไหล่ผม ผมหันกลับไปยุ่งกับแก้วกาแฟต่อถึงมือจะแทบไม่มีแรงแล้วก็ตามที

 

“โทนี่ อย่าโกรธเลยน่า...” เขาหอมแก้มผมอีกฟอดใหญ่ (โอ้พระเจ้า โอ้พระเจ้า โอ้พระเจ้า...) ”ฉันก็แค่ต้องไปทำหน้าที่”

 

เขากอดผมแน่นขึ้น ร่างกายที่เบียดเสียดกันอยู่ในห้องครัวที่ออกจะใหญ่ของสตาร์คทาวเวอร์ทำให้ร่างกายผมร้อนขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก สตีฟกำลังจะทำให้ผมกลายเป็นบ้า.. ผมใกล้จะทนไม่ไหวแล้วนะ...


(แต่ที่แน่ ๆ ผมคงไม่กลายเป็นเดอะฮัคค์หรอก)


“อีกอย่าง ฉันก็ไม่ได้บอกว่าจะปล่อยให้นายต้องฉลองคริสมาสต์คนเดียวนี่นา”

 

“แล้วนายจะพาฉันไปฉลองคริสมาสต์ท่ามกลางหิมะตกภายใต้ช่อมิสเซิลโทที่อยู่กลางดงกระสุนปืนกับระเบิดแล้วก็ขีปนาวุธหรือไง?”

 

โอเค ผมทนไม่ไหวแล้ว.. แต่ยังไม่ยอมหันไปมองหน้าเขาหรอกนะ



“ขอคิดก่อนนะ...”เล่ห์เหลี่ยมชักจะแพรวพราวนะเดี๋ยวนี้ใช่ คริสมาสต์ หิมะ มิสเซิลโท แต่ ไม่ใช่ กระสุนปืน ระเบิด แล้วก็ขีปนาวุธ”

 

ผมจะอยู่เงียบ ๆ รอฟังคำอธิบาย

“ฉันไปทำภารกิจแค่วันเดียว วันคริสมาสต์อีฟ แล้วสัญญาว่าคืนนั้น ไม่เกินเที่ยงคืน ฉันจะกลับมาหานายแน่นอน”

 

“นายสัญญา?” ผมหมุนตัวกลับไปหา มองหน้าสตีฟตรง ๆ รู้สึกเหมือนเป็นสาวน้อยอินโนเซนส์ที่แสนดีในอ้อมกอดของตาลุง เอ้อ... ผู้ชายที่แก่ประสบการณ์กว่าเลยแฮะ เวลาที่หน้ามันร้อน ๆ แบบนี้...

 

“สัญญา”

 

ผมหันกลับไป แกล้งทำเป็นใส่น้ำตาลลงในแก้วกาแฟ แต่สตีฟกลับดึงผมให้หมุนตัวไปเผชิญหน้าแล้วดันผมไปจนชิดเคาท์เตอร์ แล้วจูบผมเบา ๆ ตั้งแต่ริมฝีปาก แก้ม จมูก ... อะไรก็เถอะ เอาเป็นว่ารู้สึกตัวอีกทีก็ไม่ใช่แค่หน้าแล้วล่ะที่ร้อน เราทำให้ห้องครัวร้อนระอุไปเรียบร้อย ส่วนกาแฟก็ถูกทิ้งจนเย็นชืด...

 

เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกเขินไอ้หมอนี่จริง ๆ ...



 

ถ้าสตีฟมาเห็นสมุดบันทึกเล่มนี้ผมต้องโดนหัวเราะแหง ๆ .... สงสัยต้องให้จาร์วิสหาที่เก็บดี ๆ ให้ซะแล้ว


 

 

 

รอยยิ้มปรากฎขึ้นบนมุมปากขณะที่มือใหญ่จะปิดสมุดแล้ววางมันลงที่เดิม นัยน์ตาสีฟ้าพราวระริกอย่างคนอารมณ์ดีขณะที่แอบมองเจ้าของไดอารี่ที่หลับสนิท...

 

“นายนี่นะ....” ใบหน้าของกัปตันอเมริกาก้มลงจุ๊บเบา ๆ ที่แก้มสากของคนที่กำลังหลับ

 

 

 

“แล้วแบบนี้จะปล่อยให้อยู่คนเดียวได้ยังไง”

 

 

 

END. (?)

 

จบเถอะ... 555555

อาจจะมีภาคต่อเป็น "Steve's mini diary" //whattttttt???

 

Talk :

สำหรับคู่นี้ โดยส่วนตัวคิดว่าแต่งยากกว่า D18 (รวมทั้ง KHR และฟิคที่มาจากอนิเมต่าง ๆ ยังกะเขียนหลายคู่) แถมยังแต่งยากกว่า Singular ด้วย (แน่ล่ะสิ... อันนั้นมันโอท็อป 5555) เพราะเป็นคู่ที่เหมาะกับการเขียนแบบ ฝรั้ง ฝรั่ง นั่นเอง...

ยังไม่รวมคาแรกเตอร์กวนตี-ของป๋าที่แสนจะไม่ถนัด กับบทเมะซึนอินโนเซนส์ที่สุดจะไม่ใช่แนวของปู่ (ชอบเมะหื่น) ที่สำหรับเรามันเขียนย้ากกกกกยาก 

แต่ก็ยังจะเขียนเรื่อย ๆ ... เพราะรู้สึำกว่าป๋าเป็นคาแรกเตอร์ที่... ไม่ถนัด แต่เขียนง่าย (ยังไง??) คือจะเขียนอะไรก็ได้ไม่ต้องคิดเยอะ เพราะความกวนของป๋ามันไร้พรมแดนมาก

ส่วนคู่อื่น ก็ไม่ใช่ว่าลืม 55555 แต่เวลาเปลี่ยนไป มันก็บ้าน้อยลง ไม่มีคนมาชักจูง มันก็ไม่ได้เขียนต่อ โดยเฉพาะ D18 นี่หายไปเลย (เสียใจและเสียดายอะไรๆที่แต่งค้างไว้มาก...TT)

 

ยังไงก็.. กลับมาแล้วนะ exteen //นึกว่าจะโดนแบนยูสเซอร์ไปซะแล้ว 555555

 

 

edit @ 18 Sep 2012 20:01:28 by ●•WàtëR MéLõÑz•●

Comment

Comment:

Tweet

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกโคดน่ารักเลยค่าฮืออ*ปาดน้ำตาอยากบอกว่าช่วงนี้ฟิคปู่ลุงเริ่มอัพถี่จนยังอ่านไม่หมด แต่ตอตนั้นเราเห็นว่ามินิไดอารี่(คุณปู่ก่อน)แล้วเห็นลิ้งว่ามีของป๋าเลยรีบเปิดมาดูเเต่ก็ยังไม่ได้อ่าน /โดนตบ แต่พอลองอ่านนี้อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก/หน้าบานเป็นจานดาวเทียม น่ารักๆๆๆ><,,,,,ป๋าน่ารักว๊ากกก ถ้าเขาเป็นปู่จะลักหลับซะเลยถ้ามาเขียนอะไรแบบนี้ถึงตัวฮืออ/ปล้ำ/โดนโล่ตรบ
/โดนจขบ.ตรบอีกที่ข้อหาฟรัด
ชอบมากเลยค่าเดี๋ยวจะรีบวิ่งไปอ่านของปู่ต่อนะคะขอบคุณที่แต่งคู่นี้มาฝากนะคะแฮ่กๆน่ารักก///  
   

#12 By :_[fuijmoto]_: on 2012-09-28 21:18

น่ารักกกก น่ารักมากกกกกกกกกก

#11 By LokiDominas on 2012-09-25 02:10

มันจะน่ารักเกินไปแล้ววววววววววว//กัดขอบคอมจนบิ่น หวานน่ารักมากและฮาดีด้วย เค้าชอบบบ
รออ่านตอนต่อSteve's mini diaryนะจ๊ะ
ปอลอ ยินดีต้อนรับลงเรือ 555

#10 By noirpoison on 2012-09-20 15:46

...น่า รัก อ่ะ!!

อ่านไปยิ้มไปทั้งเรื่องเลย

เหมือนกับเห็นอีกด้านหนึ่งของโทนี่เลย

อีกด้านที่น่ารักมาก...เข้าใจเลยว่าทำไมกัปตันถึงหลง

#9 By -- on 2012-09-19 21:24

@farlyanar เก๊าก็รอฟิคแปลเรื่องต่อไปอยู่นะ open-mounthed smile

#8 By ●•WàtëR MéLõÑz•● on 2012-09-19 18:59

คุณสตาร์คอุตส่า่ห์เอาไปซ่อน คุณสตีฟก็ไปหามาจนได้เนาะ
โอยยยยย คู่นี้นี่มันน่ารักเกินไปแล้วววว //อ่านไปเอาเล็บขูดโต๊ะไป XD
รออ่านตอนต่อไปค่ะ
น..น่ารักกกกกกก !!!!! น่ารักมากเลยค่ะ !!!! cry cry   กรี๊ซซซซซซซซซ *เพ้อแล้วจากไปแบบเงียบๆ*

#6 By หมีกาก on 2012-09-19 17:34

น่ารักเหอะ
ไม่ไหวจะเคลียร์นะเนี้ย
สตีฟ โทนี่ น่ารักมากมายย

#5 By mod (103.7.57.18|10.20.136.39, 182.255.13.63) on 2012-09-19 07:58

big smile น่ารักมวากกก

#4 By Naru (103.7.57.18|27.55.9.129) on 2012-09-19 07:55

@hellwhale  ใจเย็นแก 555555555
@ϟ м.ashh ต้องยาวกว่านี้ใช่มั้ยคะ 5555555 คราวหน้าจัดไป!! ><

#3 By ●•WàtëR MéLõÑz•● on 2012-09-18 23:48

ยินดีต้อนรับสู่โลกของสโตนี่ครับ :P
เมื่อก้าวเข้ามาแล้วจะไม่มีทางกลับออกไปได้เบย !
ทางนี้ตกหลุมอันใหญ่ ๆ แล้วครับ ฮ่า ๆๆๆๆ
แอร๊ย ฟิคถึงจะไม่ยาวเหยียดเป็นสิบหน้า
แต่มันหวานจนกัดผ้าเช็ดหน้าขาดได้จริง ๆ ครับ
จะดีมากถ้ามันยาวขึ้นกว่านี้ อารมณ์กำลังเคลิ้ม 555

#2 By ϟ м.ashh ' on 2012-09-18 22:56

กรี้ดดดดดดด
@water-melon
me//โดดกอด เหวี่ยงๆๆๆๆๆ
จุ๊ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ!!

#1 By -:+Hell whalE+:- on 2012-09-18 22:01