[FiC] D18 - Just once time

posted on 27 Jan 2011 20:07 by water-melon
 
ไม่พูดพร่ำทำเพลง แปะเลยก็แล้วกัน
 
 
 
 
 
 

Title : Just once time

Pairing : D18 (บร๊ะเจ้า! คิดถึงที่สุด!!! 5555)
Author : MeloNz.-
Rate : no rate!!! (ทำได้ไงล่ะเนี่ย....!?!)
Note : นานๆทีก็อยากจะแต่ฟีลนี้บ้างจังนะ =w= 

 

 

 

                มันโกรธ.... 

 

 

 

                ริมฝีปากบางขยับยิ้มประหลาด ก่อนจะหันหลังแล้วเดินจากมาโดยไม่ยอมปริปาก

 

 

 

                “จะไปไหน?”

 

 

 

                เสียงห้วนสั้นผิดวิสัยดังมาจากด้านหลัง แต่ร่างบางกลับไม่ตอบโต้แม้แต่จะหันกลับไปมอง...

 

 

 

                มันโกรธ... เดี๋ยวมันก็หาย 

***********


 

                ฮิบาริ เคียวยะ กระชับเสื้อโค้ตหนังสีดำสนิทให้แนบลำตัวมากขึ้น เม้มปากกลั้นเสียงฟันกระทบกันกึกๆเพราะความหนาวเหน็บในฤดูเหมันต์แห่งเมืองพาสต้า

 

                ฤดูหนาวปีนี้หนาวกว่าทุกปี

 

                นัยน์ตาสีดำสนิทก้มลงมองมือของตนที่ถูกห่อหุ้มด้วยถุงมือสีดำหนานุ่ม เกล็ดหิมะน้อยๆร่วงหล่นลงบนมือ

 

            ทั้งๆที่ปีนี้หนาว... แต่คนที่ควรจะมาแก้หนาวกลับยังทำตัวงี่เง่า

 

                เขาส่ายหัว ...ฉันไม่ได้คิดถึงใครทั้งนั้น ก็แค่... เขาก้าวเข้าไปในร้านกาแฟที่อยู่ใกล้ที่สุด

 

                ...ก็แค่หนาว 

 

                ชายหนุ่มที่หยุดยืนอยู่หน้าเคาเตอร์ด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับ ทำให้พนักงานสาวขมวดคิ้วมุ่นอย่างฉงน ก่อนจะรวบรวมความกล้าเพื่อบริการลูกค้าคนใหม่อย่างเป็นมิตร

 

                “รับเครื่องดื่มอุ่นๆซักแก้วไหมคะ?”

 

                ฮิบาริขมวดคิ้ว ก่อนจะนึกออกว่าอะไรที่ขาดหายไป....

 

 

 

 

 

            “คาปูชิโน่ร้อนสองที่นะคะ?”

 

            “ครับ” ชายหนุ่มผมสีทองรับคำ ก่อนจะหันมายิ้มกว้างให้กับเขา

 

            “ฉันยังไม่ได้บอกว่าจะกินกาแฟ”

 

            เขาพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเสียเต็มประดา อยากรู้นักว่าทำไมคนตรงหน้าถึงได้รู้ทันไปหมดว่าเขาต้องการอะไร มือใหญ่ที่อบอุ่นกึ่งจูงกึ่งลากเขาไปนั่งที่เก้าอี้ แล้วอีกซักพักใหญ่ๆ กาแฟร้อนๆก็มาเสิร์ฟที่โต๊ะ

 

            กลิ่นหอมและรสขมของกาแฟทำให้เขาผ่อนคลายได้เสมอ...

 

 

 

            “เคียวยะ... ฟอง...มันเลอะ....”

 

 

 

            “อะ... อืม....”

 

 

            ริมฝีปากอุ่นที่แสนจะเอาแต่ใจของใครบางคนทำให้เขาลืมรสชาติของกาแฟ ลืมความขมปนหวานและกลิ่นนุ่มละมุนของเมล็ดกาแฟชั้นดีไปสิ้น...

 

            ...เหลือเพียงรสชาติอันอ่อนโยนและอบอุ่นจากริมฝีปากของใครคนนั้น

 

            ....ที่วันนี้คงไม่มีอีกแล้ว....

 

 

                “เอ่อ.. คุณลูกค้าคะ”

 

                เสียงหวานที่แสนเป็นมิตรของพนักงานสาวคนนั้นปลุกฮิบาริให้ตื่นจากภวังค์ เขาเงยหน้าขึ้นมองรายการเครื่องดื่มกว่ายี่สิบรายการ ก่อนจะตัดสินใจ

 

                “โกโก้ร้อน”

 

                เขาไม่ได้ชอบกินกาแฟ...  

 

            ที่กินเพราะว่าถูกยัดเยียดให้ต่างหาก....

 

               

                ร่างบางแทบจะจมหายไปในโซฟานุ่มๆของร้าน ขณะที่นัยน์ตาสีดำทอดมองออกไปยังถนนที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ

 

            ตั้งแต่วันนั้นที่เขาตัดสินใจเดินออกมา พวกเขาก็ไม่ได้คุยกันอีก

 

            ไม่มีเมล์ ไม่มีข้อความ ไม่มีโทรศัพท์ ไม่มีอะไรทั้งนั้น...

 

            ใช่.. ช่วงแรกๆเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูทุกสิบห้านาที...

 

 

 

            ....แต่นั่นก็เพราะงาน ไม่ใช่เพราะหมอนั่นแน่

 

                ทั้งๆที่ปกติ... แม้จะอยู่ไกลคนละฟากโลก หรือห่างกันเพียงไม่กี่ช่วงตึก คนบางคนก็จะบ่นว่า ‘คิดถึงเสมอ

 

            แต่ครั้งนี้... ไม่มีอะไรที่จะยืนยันได้ว่าคนๆนั้นยังสนใจเขาอยู่

 

            หรือ....

 

 

 

 

 

                ...ม้าแก่งี่เง่าจะลืมเขาไปแล้ว? 

 

 

 

                “คุณลูกค้า... เป็นอะไรรึเปล่าคะ?”

 

                โกโก้ร้อนถูกวางลงตรงหน้า ก่อนที่พนักงานสาวคนเดิมจะนั่งลงตรงข้ามเขาอย่างถือวิสาสะ ใบหน้าที่ดูเป็นห่วงทำให้ฮิบาริขมวดคิ้วอย่างสงสัย

 

                “คุณลูกค้าร้องไห้อยู่นะคะ? เป็นอะไรรึเปล่า”

 

                ร้องไห้?

 

                พนักงานสาวหยิบกระจกบานเล็กจากกระเป๋าผ้ากันเปื้อนส่งให้เขาดู สิ่งที่เขาเห็นคือชายหนุ่มคนหนึ่งที่มีนัยน์ตาแดงก่ำและน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม

 

                “ฉัน....”

 

                “ไม่เป็นไรนะคะ ดื่มโกโก้ร้อนแล้วทำใจให้สบาย” พนักงานสาวดันแก้วเครื่องดื่มเข้ามาใกล้เขา ก่อนจะพูดต่อ “ถ้ามีอะไรที่ฉันพอจะช่วยได้ก็บอกนะคะ”

 

                ฮิบาริยกแก้วขึ้นขณะส่งสายตาเป็นเชิงถามว่า เธอว่างนักหรือไง

 

                “วันนี้ลูกค้าน้อย เพราะว่าอากาศหนาวมาก ไม่ค่อยมีใครออกมาจากบ้านหรอกค่ะ”

 

                หมอนั่นก็คงจะเหมือนกัน... 

 

                “คุณลูกค้าน่ะ... เพิ่งจะทะเลาะกับแฟนมาสินะคะ?”

 

                “...........................!?!”

 

                “แล้วก็... จะต้องเคยมาที่ร้านนี้กับแฟนบ่อยๆแน่นอน”

 

                “เธอเป็นใครกันแน่?”

 

                ฮิบาริวางแก้วลง จ้องมองใบหน้าของคู่สนทนาอย่างจับผิด แต่รอยยิ้มหวานกับนัยน์ตาสีน้ำตาลสดใสทำให้เขารู้ว่าหล่อนไม่มีพิรุธอะไรทั้งนั้น แต่สิ่งที่หล่อนรู้ออกจะ.... มากเกินไปซักหน่อย

 

                “ฉันเป็นพนักงานธรรมดาๆนี่แหละค่ะ” เสียงหวานตอบกลั้วหัวเราะ “ลูกค้าที่เข้ามาในร้านกาแฟในวันหนึ่งๆน่ะ มีลักษณะไม่ค่อยต่างกันนักหรอกค่ะ โดยเฉพาะลูกค้าของที่นี่”

 

                “งั้นเหรอ...”

 

                “คุณน่ะ คงจะทะเลาะกับ... ผู้ชายหล่อๆ ผมสีทองคนนั้นล่ะสินะคะ?” ความเงียบที่เป็นคำตอบของฮิบาริทำให้หญิงสาวพยักหน้าอย่างเข้าใจ

 

                “ลองส่งข้อความไปสิคะ”

 

            ส่งข้อความ?

 

                ฮิบาริดึงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าอย่างว่าง่าย ก่อนจะมองหน้าคู่สนทนาเป็นเชิงถาม

 

                “เอ... เขียนว่า คิดถึง ดีไหมคะ?”

 

                ความร้อนพุ่งขึ้นไปรวมกันที่ใบหน้า ฮิบาริส่ายหัววืด ตั้งท่าจะเก็บโทรศัพท์กลับเข้าที่เดิม แต่ทว่า..

 

                “ถ้าอย่างนั้น คุณลูกค้าไม่สนใจเขาแล้วงั้นเหรอคะ? คนหล่อๆแบบนั้นน่ะน้า.... จะต้องมีสาวๆมาติดพันเยอะมากแน่ๆ” หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงเรื่อยๆ  “ถ้าเป็นอย่างนั้นล่ะก็ คุณก็จะไม่สนใจงั้นเหรอคะ?”

 

                “ฉัน... ไม่เห็นจะต้องไปสนใจเรื่องของหมอนั่นเลยนี่!”

 

                “งั้นเหรอคะ? อ้อ! ฉันต้องไปทำงานล่ะ ขอตัวก่อนนะคะ”

 

                จู่ๆหญิงสาวก็ลุกออกไป ทำให้ความงุนงงเข้ามาแทนที่ความอาย ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นความกังวล

 

 

 

                มือบางยกโทรศัพท์ขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะกดพิมพ์ข้อความสั้นๆ

 

                “คิดถึง” 

 

 

                หลังจากที่โทรศัพท์ถูกวางแน่นิ่งบนโต๊ะเป็นเวลากว่าสิบนาทีหลังจากข้อความถูกส่งไป ฮิบาริที่หงุดหงิดขึ้นทุกวินาทีก็หมดความอดทนในที่สุด

 

                ตื้ด..... ตื้ด..... ตื้ด....

 

                กดตัดสาย? 

 

                ความเมินเฉยที่ไม่เคยได้รับทำให้รู้สึกโหวงๆในท้องอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาโยนโทรศัพท์ลงบนโซฟาอย่างไม่สนใจไยดี ก่อนที่จะสะดุ้งนิดๆเพราะเสียงเรียกเข้าที่จู่ๆก็ดังขึ้น

 

                ...ม้าโง่... 

 

 

 

                “....................”

 

 

                “เคียวยะ”

 

                “ฉัน... ฉันไม่ได้โทรมาง้อแกหรอกนะ”

 

 

 

 

                “งั้นมีธุระอะไรล่ะ?”

 

                “ฉัน....”

 

                “งั้นก็... แค่นี้นะ ฉันงานยุ่ง”

 

                “เดี๋ยวก่อน!” ฮิบาริที่หลุดปากออกไปยกมือขึ้นมาปิดปากอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหลุบตาลงพร้อมใบหน้าแดงซ่าน

 

 

 

 

 

            ....ครั้งนี้...จะยอมให้ซักครั้งก็แล้วกัน....

 

 

 

 

 

 

 

 

                “ฉัน... คิดถึงแก”

 

 

 

                “.......................”

 

 

                “.......................”

 

 

 

                “งั้นเหรอ.....”

 

 

 

 

                “ฉันเองก็....”

 

 

 

 

 

                “คิดถึงเคียวยะเหมือนกัน”

 

                ประโยคสุดท้ายที่มาพร้อมกับอ้อมกอดอุ่นๆจากด้านหลังทำให้ฮิบาริตัวแข็งทื่อ โทรศัพท์หล่นลงบนโซฟานุ่ม ก่อนที่หยดน้ำตาใสๆจะร่วงพรูลงมาอีกครั้ง ราวกับจะไม่มีวันหยุด

 

                เจ้าของแขนแข็งแรงกระชับอ้อมกอดแน่น โอบรัดร่างบอบบางที่ไม่ได้เจอกันมากว่าสามเดือนอย่างแสนคิดถึง เขาได้กลิ่นกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆของเคียวยะที่เขาคุ้นเคยและหลงไหลมาตลอด แต่น้ำตาและเสี้ยงสะอื้นที่ไม่มีท่าทีว่าจะหยุดกลับชี้ชัดว่าเขาทำให้คนรักเสียใจมากแค่ไหน

 

                “เคียวยะ... ฉัน....”

 

 

                “ขอโทษ”

 

 

                “........”

 

               

                “ดีโน่......”

 

 

                แทนคำพูดอื่นๆที่อัดอั้นอยู่ในใจ แขนบางรั้งคอคนตรงหน้าลงมาใกล้ ก่อนจะประทับริมฝีปากลงไปอย่างนุ่มนวล รสชาติหวานลิ้นกับกลิ่นของกาแฟที่คุ้นเคย ริมฝีปากอุ่นๆที่ทำให้เขาหายหนาวได้เสมอ...

 

                “เพราะว่าเป็นแก...”

 

                “ฉัน?”

 

                “ฉันไม่เคยคิดว่า.... แกจะโกรธฉัน...”

 

                “เคียวยะ..”

 

                “เพราะแกทำให้ฉัน.... เคยตัว”

 

                “...........”

 

                ดีโน่หัวเราะเบาๆให้กับใบหน้าแดงๆของคนที่พยายามจะอธิบาย ก่อนจะดึงร่างบางให้ลุกขึ้นจากโซฟา เขาพาร่างบางออกมาจากร้าน มือที่สัมผัสกับมือของเขานั้นเย็นเฉียบและสั่นเทา

                “เคียวยะคงหนาวมากสินะ”

                “นิดหน่อย...”

                มือที่กอบกุมมือเล็กกระชับแน่นขึ้น

                “งั้นก็... เหงา?”

                “ฉันไม่ได้เหงา”

 

                “เหรอ? แต่ฉันเหงานะ”

 

                “ฉันน่ะ... ยังไม่ยกโทษให้เคียวยะหรอก”

 

                “จนกว่าเคียวยะจะชดใช้ช่วงเวลาสามเดือนที่ผ่านมา....”

 

                “....ในคืนนี้”

 

                รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของดีโน่ทำให้ฮิบาริหน้าแดงขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะสะบัดหน้าแดงๆหนีราวกับไม่ใส่ใจ

 

                “งั้นแกก็โกรธต่อไปก็แล้วกัน”

 

                “ไม่มีทาง” ร่างบางถูกดึงเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดอีกครั้ง ก่อนที่เสียงอันอบอุ่นอ่อนโยนจะกระซิบที่ริมหู ประโยคที่ทำให้ฮิบาริยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน

 

 

 

 

 

                “ฉันจะไม่มีวันปล่อยให้นายหายไปไหนอีก”

 

 

 

                THE END ?

 

v v v v v v

 

                “ฉันคิดถึงเคียวยะ.... โดยเฉพาะตรงนี้... กับตรงนี้....”

 

                “อะ.. อย่า ดี... ดีโน่....”

 

                “เคียวยะเองก็คิดถึงฉันเหมือนกันไม่ใช่หรือไง ดูสิ เป็นถึงขนาดนี้แล้ว...”

 

                “ดี... ดีโน่!”

 

  ^ ^ ^ ^ ^ ^

- อย่าคิดว่าจะแต่งต่อจากข้างบน 5555

- รู้สึกเคียวยะหลุดคาแรกเตอร์เยอะไปหน่อย |||Orz

- ไม่คุ้นกับฟีลเศร้า สุดท้ายแต่งออกมากเลยไม่เศร้า แถมยังลงที่อะไรฮูเนะๆเหมือนเดิม... ="= ทำไมกันนะ

- ฟิคนี้ตัดหน้า "ฟิคลงโทษ" ไปได้หน้าตาเฉย -u-+

- ส่วน "ฟิคลงโทษ" ก็กำลังปั่นอยู่ ท่าจะเป็นฟิคยาว กะให้ทันวาเลนไทน์ปีหน้า //โดนถีบ

- เมินโอเน็ตและไฟนอล...

- คิดถึงทุกคนฮะ TTuTT/

Comment

Comment:

Tweet

โอ้ซึ้งและน่ารักมาก แต่งเก่งมากๆเลยครับ

#21 By สามีของดีโน่ (103.7.57.18|171.6.150.12) on 2013-02-17 16:06

สุดยอดไปเลยค่ะ

#20 By RoseApple on 2012-09-27 17:29

อ่านเเล้วเขินเเทนไงไม่รู้

ว่าเเต่...ไอชดใช้ของเฮียเนี่ยมัน....=[]=

#19 By @I_ on 2012-01-01 02:18

เฮียจะหื่นเอาโล่รึไง =*=

#18 By ofillia on 2011-11-01 20:14

กร๊าซซซ>///<(มันพ่นไฟลูกเดียวอินี่= =;;)

หวานชื่น คลายหนาว(??)สุดเลยๆ>////<

#17 By ไอซัง (14.207.229.82) on 2011-08-10 21:51

หนูร๊ากกกกกกกกกกกกกพี่โม (ถึงจะอยากอ่านncก็เถอะ)
สู้ๆๆเพื่อ d18นะคะdouble wink

#16 By naem (223.204.94.46) on 2011-07-24 16:07

นานไปเป่า??

แต่เห็นด้วยนะที่ฮิรู้ตัวว่า


“เพราะแกทำให้ฉัน.... เคยตัว”

555 ปกติม้าโง่จะต้องคอยง้อนี่นา

#15 By roku-san on 2011-05-22 03:49

ว้าววววววว! สุดยอดเลยค่ะ cry
แต่งเก่งมากเลย อ่านแล้วอินจัดกันเลยเชียว >//<
คุณฮิน่ารักมากเลยอ่ะ ซึนเดเระแม้กระทั่งความคิด ก๊ากกก!
น่ารักจังค่ะเรื่องนี้ ^^ คนแต่งเมพจริงๆ (//กราบ)
รักพี่พนักงานจับใจ อยากรู้จิงว่าเธอเป็นใคร 55+

#14 By แพร (49.49.109.126) on 2011-04-24 17:20

คน

มัน

"ซึนนนนน"


โมจจี้.......ทำแบบนี้ได้ไง ได้ไง

มาให้ลวนลามทำโทษซะดีๆ แล้วฉากคืนนี้มันหายไปหนายยยยยยยย

#13 By ♥~Isis_neptra~♥ on 2011-03-01 14:51

อ๊า....ฟิคใสๆของโน่ฮิสร้างความกระดี๊กระด๊าในยามเช้าให้กับนังเตย ><

อืม...เป็นฟิคที่อ่านแล้วอบอุ่นดีจัง

เป็นอะไรที่หวาน อบอุ่น น่ารัก เหงาๆ แต่ก็จบอย่างมีความสุข ชอบฝีมือเมลอนซังมากๆเลยค่า~

ปล. แต่ตรงถมขาวนั่น.. เก๊ารู้เก๊าเห็นนะ หึหึ

#12 By Kratoey on 2011-01-31 07:35

=w=''
ไอขยัน 5555+
การบ้านเสร็จแล้วเรอะ =A=!!
me//วิ่งไล่

#11 By -:+Hell whalE+:- on 2011-01-31 00:03

เย้ยยยย
พี่โมใครเปลี่ยนไปกันแน่ค้า 555555

ที่จริงพนง.คนนั้นเค้าโดนโน่จ้างมาใช่ป้ะ ก๊ากกกกกก
ฟิคน่าหมั่นไส้ไปนะก๊ะ สำหรับคนยังไม่มีแฟน
sad smile

เอาพี่โมของหนูคืนมา เอาพี่โมฮุเนะๆของหนูคืนม๊าาาาา
/โดนยัน

#10 By yamahiba-inku on 2011-01-30 08:23

อ่านจบแล้วต้องย้อนกลับไปดูชื่อคนแต่งอีกที พร้อมกับขยี้ตาอีก 3 รอบ... เอ้ย!! โมโมจจี้จริงดิ!!!!?
ฟิคที่ปลอดความฮูเนะ แถมยังหวานละมุนอบอุ่นหัวใจแบบนี้เนี่ยนะ!!!!!?
แอร๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
me//โดนกระทืบ

อ่า... จะว่าไงดี
แต่งต่อ NC ดีมั้ยจ๊ะ? me//โดนปังตอสับหัวโทษฐานฮูเนะเกินขนาด

พี่โน่อ่ะปล่อยให้เคะน้อยคอยรักอยู่เหงาๆแบบนี้ได้ไงอ้ะ!!
ต้องเซ็กซ์โฟน..เอ้ย!! โทรมาเช็คสวัสดิภาพภรรเมียบ่อยๆสิ!! (พิมพ์ไปแว่วเสียงเพลงมีเมียเด็กมาแต่ไกลเลยตรู...)

แล้วใครจะไปกล้าโกรธต่อได้ล่ะจริงมั้ยเนี่ย?
เพราะไหงๆก็ถึงตัวแล้ว มันก็ต้องมีเนื้อแนบเนื้อ(?)คลายหนาวกันมั่ง

อะแฮ่มๆ คิดอะไรไปไกลรึเปล่า หมายถึงกอด... กอด น่ะ กอด
แบบโกรธก็อดกอดใช่มั้ย หึหึ

#9 By Game Master Psycho on 2011-01-28 21:52

พนักงานคนนั้นคือหนึ่งในสมาคมแม่ยกปลอมตัวมาสินะ!

ฟิคนี้หวานๆเหงาๆแปลกๆ ดูไม่เหมาะกับโมจัง(ยกเว้นตรงที่ถมดำ ฮาา)

#8 By freyachan on 2011-01-28 16:48

ป่าโน่เกือบโดนเซ่ตบ มีการตัดบทว่างานยุ่งเฉย

กล้าทำให้ฮิจังเศร้าได้ยังไงกันค่ะ!

ดีน่ะ...ที่โผล่มาข้างหลัง ทำให้เปลี่ยนอารมณ์ไปซึ้งได้อย่างรวดเร็ว และซึ้งอย่างต่อเนื่อง จนลืมความโกรธไปเลย ><

คราวนี้นึกว่าจะไม่มีถมขาว

ผลสุดท้ายก็มีจนได้สิน่ะ (ก็คนแต่งฮูเนะนี่นา)^^

#7 By เซ่ (115.31.187.244) on 2011-01-28 15:31

พี่โน่ทำได้ไงอ่ะ ตั้งสามเดือนแน่ะ!
ชอบคุณเคียวตอนง้อ..น่าร๊าากกก cry
ขอบคุณคนเขียนค่ะ

#6 By chaste-child (125.24.124.56) on 2011-01-28 09:19

น่ารัก>_<!!!! พี่โน่งอนหรือนี่(ฮา) แต่ก็อดไม่ได้ชิมิ
สาวคนนี้พี่โน่เตี๊ยมมาชัวร์!!
อ่านแล้วซึ้ง

อ่านแล้วเขิน

อ่านแล้วจะร้องไห้

อ้ากนี้ฉันเป็นอะร๊ายยยยยยยยยย !!!

[ คุณหมอบอกว่าเป็นอาการตกหลุมรัก D18 ฮ่า ๆ ]

เขียนฟิคแบบนี้อีกนะค่ะ

อ่านแล้วทำให้คิดถึงคนนั้นเหมือนกันเลย ฮ่าา าๆ

#4 By ด.ญ.พ.ศ. on 2011-01-27 23:01

กลับมาแต่งใหม่หลังจากร้างราไปนานรู้สึกยังไงบ้างจ้ะ 5555555
เราชอบเคียวยะเวอร์ชั่นนี้นะ ให้ความรู้สึกเหมือนเด็กทำผิดที่ไม่รู้จะง้อคนยังไงดี ก๊ากกกกกก น่าร๊ากกกก
หวานอ่ะ (ไม่เข้ากับโมนะ //โดนเตะ) แต่ไอ่ตอนจบเนี่ยยังคงความเป็นจขบ.ได้อย่างเสมอต้นเสมอปลายจริงๆ
เค้ารู้นะว่าอยากแต่งต่อน่ะ! 555555

เมินโอเน๊ต จริงจัง sad smile

#3 By + Windiizz + on 2011-01-27 21:32

คิดถึงจังเลยยยย
ฟินคิดถึงทั้งคนแต่ง ทั้งD18 ฝีมือโมจจี้ และความอบอุ่นของคู่นี้จังเลยยย♥

ฟิคใส! ไ่ม่น่าเชื่อ >w<! //โดนถีบออกนอกบล๊อก

โกรธกัน 3 เดือนเลยหรอ นานจัง T[]T
แต่ในที่สุดก็คืนดีกันได้ น่ารักมากๆเลยค่ะ
อ่านแล้วอบอุ่นจริงๆ

หนูเคียวน่ารักจังเลย ฮือออออ>////<

คุณพนักงานคะ เธอว์เป็นสาววายใช่มั้ย แม่ยกสินะ! Good job มากจ้า~ XD

.....ไม่แต่งต่อจริงๆหยอก๊ะembarrassed

#2 By F.I.N. on 2011-01-27 21:31

ได้อารมณ์(?) มากค่า
แต่งเก่งจัง ทำเอาอินสุดๆ

เคียวยะน่ารักได้อีก
เฮียโน่ แกล้งเก๊กโกรธล่ะสิ รู้นะ 555+

คุณพนักงานร้านนี่ก็ ช่าง ..แม่ยกดีๆนี่เอง

#1 By Yuuya★ on 2011-01-27 21:04