คือฟิคนี้มันแว้บบบบบเข้ามาจากอะไรหลาย ๆ อย่างที่ดูวันนี้.. .55555

เราจะเล่นของสูงกันต่อไป เฮ~

 

 

แฟนฟิคเรื่องนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใด ๆ กับบุคคลจริงทั้งสิ้น ทั้งหมดเป็นเพียงจินตนาการของผู้แต่งเท่านั้น โปรดใช้วิจารณญาณ และถ้าพี่ ๆ เองมาเปิดเจอ... หนูกราบขอโทษและขอให้ปิดเถอะค่ะได้โปรด... |||Orz

 

 

“เอาล่ะนะ......”

 

ชายหนุ่มมองเจ้าแมวอ้วนข้างกายราวกับจะขอกำลังใจ ก่อนเอื้อมมือไปคลิกเม้าส์ แล้วตบมือเข้าหากัน

 

“สวัสดีครับ ผม แชมป์ ทีปกร...”

 

ใช่แล้ว... แชมป์ นักเขียน นักวาด เว็บมาสเตอร์ และอื่น ๆ กำลังอัดคลิปลงยูทูปอีกครั้งหลังจากเฝ้าถ่ายแต่แมวมาหลายคลิป รอยยิ้มกับวิธีพูดเฉพาะตัวถูกนำมาใช้โดยที่เจ้าตัวไม่รู้เลยว่ามันมีสเน่ห์มากขนาดไหน

 

“แล้วเราก็วาดตรงนี้แบบนี้”

 

เจ้าตัวเผลอแลบลิ้นออกมาขณะที่วาดไปเรื่อย ๆ เขากำลังเพลินกับการวาดจนไม่รู้ตัวเลยว่าใครบางคนแอบย่องมาข้างหลัง และลอบมองเขาด้วยรอยยิ้มสดใส

 

“นี่.... เสร็จแล้ว... อ๊ะ!”

 

มืออุ่น ๆ โปะลงบนดวงตา ก่อนที่กลิ่นหอม ๆ ของอาหารบางอย่างจะโชยผ่านจมูกไป

 

“เล่นอะไรน่ะ”

 

“ทายซิ...”

 

“อืม.....” แชมป์ทำจมูกฟุดฟิด ทำให้คนแกล้งหัวเราะเบา ๆ แชมป์ท่าทางเหมือนเจ้าโคขุนไม่มีผิด นอกจากหน้าเหมือนแมว แล้วยังทำตัวเหมือนแมวอีก

 

“แกงกะหรี่...หมูทอดด้วย”

 

เอมยอมเปิดตาให้ในที่สุด เผยให้เห็นแกงกะหรี่หมูทอดกับข้าวญี่ปุ่นร้อน ๆ ส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลาย แชมป์ไม่รอช้า เขารีบจับช้อนตักขึ้นมาชิมทันที

 

“เป็นไง?”

 

“ร้อนนนนนนนนนนนนนน”

 

คนตัว(ไม่)เล็กโวยวายหาน้ำทันที ทำให้เอมต้องรีบคว้าแก้วน้ำส่งให้พลางหัวเราะ

 

“ตกลงอร่อยรึเปล่า”

 

“มัน... ร้อน” แชมป์หัวเราะก่อนจะตักเข้าปากใหม่โดยไม่ลืมที่จะเป่าให้พออุ่น ๆ ก่อน “อะอ่อยอี้อุดเอยยยยย”

 

เอมยิ้มกว้าง เขายืนเท้าแขนบนพนักเก้าอี้ของแชมป์พลางมองเพื่อนสนิทคนนี้เอนจอยอีตติ้ง ดูเหมือนว่าเอมจะสังเกตเจออะไรบางอย่างเพราะจู่ ๆ เขาก็ขมวดคิ้ว

 

“นี่... เอมว่า....”

 

“โคขุน! ออกไปนะ ไม่ต้องมาแย่งเลย” แชมป์ดันหน้าเจ้าแมวอ้วนที่พยายามจะเข้ามายุ่งกับแก้วน้ำ

 

“แชมป์ คือ...”

 

“อันนี้ก็ไม่ได้! แมวที่ไหนกินแกงกะหรี่กันฮะ!!”

 

แชมป์โวยวายขณะยกเจ้าแมวอ้วนลงจากโต๊ะ แล้วก็ต้องสะดุ้งเมื่อเงยหน้าขึ้นมาเจอใบหน้าของเพื่อนคนพิเศษอยู่ใกล้ ๆ

 

“อะ...อะไร...”

 

“สนใจแต่โคขุนตลอด....”

 

เสียงราบเรียบปกติแต่ดูหน้าก็รู้ว่าเอมจงใจตัดพ้อเขาเห็น ๆ รอยยิ้มอ้อน ๆ ถูกส่งไปให้ จะว่าน่ารักก็น่ารัก... แต่เขารู้สึกหมั่นไส้มากกว่าเพราะเจ้าแมวอ้วนสีส้มนั่นยังคงมาป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ ๆ คนของเขา

 

“นี่ ... เมื่อกี้เอมจะพูดอะไรเหรอ?”

 

“ไม่พูดแล้ว”

 

เอมประสานสายตากับเจ้าแมวตัวแสบ แล้วก็ต้องยอมแพ้ ยกมันไปนั่งด้วยบนเก้าอี้อีกตัว

 

“เจ้าของแมวไม่ฟัง พูดให้แมวฟังแทนก็ได้”

 

“อ้าว! เอม.......”

 

“หยุด! อย่ามาทำเสียงอ้อน” เอมเกาหูนิ่ม ๆ ของโคขุนพลางบ่นพึมพำแบบจงใจให้ได้ยิน “คนอุตส่าห์ไปทำแกงกะหรี่มาให้กิน...”

 

“เอมมมมม”

 

“นี่โคขุน ฝากไปบอกเจ้าของ...”เอมเงยหน้าขึ้นมองแชมป์นิดนึงก่อนจะพูดต่อ “...หน่อยนะ”

 

“.......”

 

“ฝากไปบอกว่า.....”

 

 

แชมป์กะพริบตาปริบ ๆ จินตนาการไปเรื่อยถึงคำที่คิดว่าจะได้ยินจากคนตรงหน้า แล้วก็หน้าแดง...

 

 

“ฝากบอกเค้าหน่อยนะ ว่า.... แชมป์อ้วนเกินไปแล้ว”

 

 

เดี๋ยวนะ....

 

 

แชมป์ใช้เวลาประมวลผลห้าวินาที...

 

 

“เอม!!!”

 

 

 

“ดูแก้มงี้...พุงงี้... บอกเค้าว่าไม่ต้องอ้วนแข่งกับแกแล้วรู้มั้ย โคขุน เฮ้ย!! เราล้อเล่น!! ฮ่าๆๆ แชมป์!! หยุดดดด”

 

 

 

 

FIN

 

จบ... จบจริง ๆ นี่ไม่ใช่ทีเซอร์ 5555555555

แค่วันนี้เห็นโมเม้นต์เยอะ หวานอัดอั้น มุ้งมิ้งอัดอั้น เลยเขียนเป็นฟิคสั้น ๆ เรื่องนึงค่ะ

ปล. อนึ่ง ฟิคทุกเรื่องต้องขอขอบคุณ พี่ชุ ที่ขยันป้อนข้อมูลของคุณนักเขียนและคุณนักข่าวให้สาววายตัวน้อย ๆ (?) คนนี้นะคะ เฮะ ๆ >w<

 

edit @ 19 May 2013 00:11:06 by ●•WàtëR MéLõÑz•●